Woorden zijn lastig

Het klinkt zo simpel. Even praten met iemand of een belletje plegen naar instantie. Ha, als het toch eens zo simpel was, zou ik er nu geen blog aan wijden. 

Ik vertelde al eerder dat ik over alles nadenk wat ik zeg tegen iemand. Dat is al pittig genoeg an sich, maar daarbovenop komt ook nog dat mijn denken en wat ik zeggen wil vaak niet eens meer strookt. Ik ben vele malen beter in het verwoorden van mijn gevoelens en gedachtes als ik schrijf, dan wanneer ik spreek. Mijn hoofd lijkt er een grote mumblejumble van te maken. Plus, ik kan niet tussen de lijnen door lezen. Als iemand iets van me wilt weten of gedaan wilt krijgen, moet dat echt direct tegen me gezegd worden zonder onduidelijkheden. Ik pak geen hints op. En als ik het wel oppak, raak ik er erg verward door omdat ik niet zo goed weet of diegene het wel zo bedoelde of niet en of ik het wel of niet goed opgepakt heb. Was het wel een hint? Of niet? Ik heb duidelijkheid nodig, simpel. Er staat me nog een situatie helder voor de geest dat ik vroeger een keer de opdracht gekregen had van mijn stiefmoeder om naar het postkantoor te gaan om drie velletjes postzegels te halen. Dus oké, ik naar het postkantoor en ik kwam met drie velletjes terug. Waarop ik een verwijt kreeg waarom ik de bijbehorende agenda niet mee had genomen. Was er een bijbehorende agenda? Het was dus zo'n actie waar je bij drie velletjes postzegels een agenda erbij krijg, maar dat wist ik niet, noch had ik het gezien in het postkantoor, want mijn enige doel was om die postzegels te halen. Ik doe immers letterlijk wat er van me gevraagd word. Ja toch, niet dan?

Retorische vragen lijk ik ook bijna altijd wel automatisch te beantwoorden om er halverwege mijn zin achter te komen dat mensen geen antwoord verwachtten. Optimus derpus instantus. Tijd om awkward en snel mijn mond te houden of over te schakelen naar een ander onderwerp. 

Ik ben wel een uitstekende luisteraar, mits er geen andere gesprekken naast me gevoerd worden, want ik hoor álles om me heen. Ik ben niet de prater, want er word makkelijk over me heen gepraat en ik weet niet goed wanneer ik in kan vallen in een gesprek en wanneer niet. 

Communicatie, het klinkt zo simpel. 

De diepste gesprekken met mij worden vaker gevoerd over Whatsapp e.d. dan in real life. Ik kan mezelf veel beter verwoorden. Al deze relazen die ik hier post, had ik echt niet op een podium kunnen vertellen of op zijn minst al zo aan iemand anders. Het is een sterk punt(ik weet goed wat ik wil en schrijven kan) en een zwak punt(praten heb je domweg gewoon nodig). Zo had ik een tijdje terug toen ik voor het eerst voor mezelf bij een instantie terecht kwam dat ik mijn verhaal moest doen. Ik had alles keurig vantevoren opgeschreven in de hoop dat ze het zouden lezen, maar helaas, ik moest het wel vertellen. Dikke paniek en adrenaline door mijn lichaam en binnen de kortste keren zat ik al snikkend mijn levensverhaal te doen. Zucht. 

Sociaal doen heb ik mezelf aan moeten leren. Ik heb het afgekeken van mensen om mij heen. Wat is netjes, wat is leuk, waar hebben mensen het zoal over. Het komt niet echt van nature. Het liefst ben ik thuis op mezelf lekker teruggetrokken of in situaties waar mensen je niet kennen en je gewoon je ding kunt doen. Ik heb het mijzelf aan moeten leren om van jongs af aan tegen de kinderen te praten. Een moeder die niets zegt, daar leren ze ook geen vocabulaire van immers. Ik vind het ook wel heerlijk om in de stad te leven, want je kunt er zo heerlijk anoniem zijn. Ik kan met de kids een middag weggaan en geen bekenden tegenkomen en ons eigen plan trekken. Omdat we autisme hebben, voel ik mij al wat anders dan de meeste mensen en het fijne van hier wonen vind ik dat je gewoon geaccepteerd word en je er makkelijker bij kunt horen. Zo heb ik sinds we verhuisd zijn moeiteloos contact gemaakt met diverse moeders op de school van de jongens en hebben we het heel gezellig op de momenten dat we wachten. Dat is echt heel fijn! 

Communicatie is een dagelijks terugkomend probleem en het is waar we constant mee dealen. De woorden in ons hoofd komen er negen van de tien keer niet goed uit en dat maakt ons wat onhandig. In een meltdown is communiceren een van de eerste dingen die er bij mij mee uitscheid, omdat het me al zoveel moeite kost. Als ik iets wil uitleggen, moet ik vaak mezelf tot kalmte manen (mijn hoofd lijkt overuren te draaien met gedachtes die over elkaar heen buitelen) en dan pas beginnen met praten. Maar ja, vaak is dan al het moment voorbij dat je iets zeggen wilde. Een goede opmerking, een grapje, een herinnering ophalen, allemaal van die dingen die je goed moet kunnen timen. Tsja, woorden zijn lastig. 

Meltdowns

Meltdown: Het gevolg door een te grote hoeveelheid prikkels te hebben moeten verwerken en niet de rust hebben gekregen om het te kunnen voorkomen.

Ik ben die moeder die in de Jumbo met een kind staat, al brullend. Nee, het is geen tantrum die hij gooit omdat hij zijn zin niet krijgt, maar een meltdown. Hoe vaak ik wel niet te horen heb gekregen qua goedbedoelde adviezen dat mijn kind zich aanstelt, dat ik hem maar even moet laten en hem zijn zin niet moet geven. Ik kan me nog een keer herinneren dat ik met G. naar de tandarts ging. En als er iets is waar hij bij voorbaat al een hele grote angst voor heeft, dan is het de tandarts wel. Redeneren, met hem praten, het heeft allemaal niet mogen baten. En ik trof toen een tandarts die hem hardhandig aanpakte. Tegen mij zei dat ik maar even buiten op de gang moest wachten, zodat hij zou zien dat hij zijn zin niet zou krijgen. Oh, als ik toen toch eens beter wist hoe ik om moest gaan met zijn meltdowns. Bij hem is het gewoon zo dat als zoiets gebeurd, dan krijg je hem echt niet zo ver totdat hij gekalmeerd is, en zelfs dan is de kans nog klein. Onlangs heb ik eindelijk een tandarts getroffen die hem zonder te veel problemen de stoel in kreeg. Hij begon eerst wel al te huilen en niet te willen, maar nadat ik geweest was en de tandarts hem op zijn gemak had gesteld, ging het probleemloos. Ik was zo dankbaar en opgelucht dat het eindelijk goed gegaan was.

Maar enfin, ik dwaal af. Meltdowns komen dus voor als er teveel prikkels binnen zijn gekomen die niet goed verwerkt zijn, dat kunnen leuke en niet leuke dingen zijn overigens. Langzaamaan leer ik de signalen bij mijn kinderen en mijzelf herkennen wanneer er een meltdown in zicht is. Bij G. merk ik het aan hem dat hij een brutale mond begint te krijgen en boos wordt. K. wordt juist heel halsstarrig en opstandig, hij kijkt je niet aan en draait constant van je weg. Het beste bij beiden werkt sowieso door hen even rust te geven, ook al willen ze dat op dat moment niet. Ze even naar hun kamer te sturen totdat ze gekalmeerd zijn. Dan gaat het wel weer. Ben ik niet op tijd, dan heb ik hun meltdown te verduren en dat kan gepaard gaan met slaan (uit onmacht omdat ze zo overweldigd zijn) tot een hysterisch huilend kind. Voorkomen is hierbij absoluut beter dan genezen, want de herstelperiode na een meltdown is zoveel langer dan dat je het voor bent. Soms lukt het ook niet om ze rust te kunnen geven als we bijvoorbeeld weg zijn. Meltdowns zijn ook veel gebruikelijker na of tijdens een dag weg. De tijd nadat je weer terug bent, is er zoveel meer onrust en meltdowns. De dag erna hebben ze vrijwel altijd wel nodig om weer bij te komen. Maar betekent dit dan dat ik leuke dingen zou moeten vermijden? Absoluut weer niet. Soms is de meltdown het ook waard. Een dag pretpark, gaan winkelen etc. Dat moet immers allemaal ook wel kunnen. Maar ik probeer het wel te beperken door rust in te bouwen in de week. Drukke dingen doen we in het weekend of woensdagmiddag, de rest houden we voor rust.

Nu ik het bij mezelf ook beter kan herkennen, merk ik de signalen ook beter op wanneer ik merk dat ik rust nodig heb. Nu als alleenstaande moeder kan ik lang niet altijd de rust pakken die ik nodig heb, maar ik heb geleerd mijn meltdown voor me uit te schuiven als het echt niet anders kan. De impact daarna is vaker helaas ook wel wat groter, maar mijn kinderen zijn me belangrijker. Immers moet ik er voor hen kunnen zijn. De rust herpakken doe ik wel dan zodra ze naar bed zijn.
Een meltdown doorstaan is an sich echt heel pittig. En het is hier dagelijkse kost om erop te letten ze te voorkomen. Ik plan bewust niet teveel dingen op één dag, bouw rust in doordeweeks en rustmomentjes overdags zowel voor mijzelf als mijn kinderen. Op school mogen de jongens vragen om een time-out om even tot rust te komen.
De meltdowns doorstaan van de kids en mijzelf is best zwaar en het wordt door je omgeving al snel onderschat wat een impact het op je heeft. Als ik tegen een meltdown aan zit, word ik snauwerig en kan ik erg weinig hebben. Heb ik eenmaal de meltdown, dan raak ik in mijzelf gekeerd, vind praten al de grootste moeite om te doen en alles om me heen registreert niet meer zo goed. Je ziet het al, ik moet die momenten voorkomen om goed te blijven functioneren. En dit gebeurd dus ook bij mij na leuke dingen. Dat betekent niet dat ik het niet leuk vond, maar ik raak ook overprikkeld door de leuke prikkels. Sociale aangelegenheden kosten me immers gewoon veel energie, ongeacht of ik het leuk vind of niet.

Over het algemeen gaat het wel goed zo in het dagelijks leven. In een rustige week met weinig dingen op de agenda zijn er ook veel minder meltdowns bij de kids en mijzelf. Ik probeer zoveel mogelijk de omgeving prikkelarm te houden. Het huis bestaat uit rustige kleuren, ik houd alles zo goed mogelijk opgeruimd en netjes. Het mag kaal lijken voor een buitenstaander, maar voor ons betekent het alleen maar meer rust in ons hoofd. Ik ben zelf best goed geworden in het verhullen van overprikkeld zijn, sociaal gewenst gedrag te vertonen, maar wanneer ik eenmaal thuis ben, heb ik de tijd nodig om weer op te laden. Zie het maar als dat we werken als een batterij. Wanneer die op is, is die op en kun je er niks meer mee en heeft die tijd nodig om weer op te laden. Zo werkt het voor ons ook.
Je leert ermee leven en ik ben blij dat ik de signalen hier in huis steeds beter leer herkennen waardoor er meer rust bereikt kan worden en minder strijd. 

Geloof

Zoals ik al eerder uitgelegd heb, ik overdenk alles. En dit deed ik dus ook voor jaren met mijn geloof. Vooropgesteld: Ik ben van mening toegedaan dat ieder zijn eigen pad vind in wel en niet geloven in iets bovennatuurlijks. Daarbij respecteer ik ook altijd wat en hoe mensen hun geloof ervaren en zal ik niet degene zijn om mensen het harnas in te jagen. Ik heb respect voor ieders geloof, hierin zal ik alleen uitwijden wat mijn eigen ervaringen waren, want ik weet dat ieder persoon anders is en iedereen zijn eigen mening en ervaringswijze heeft. Discussies voeren over geloof ben ik al een tijd mee gestopt. Je kunt niet iemand bekeren vanuit felle discussies of slaan met bijbelverzen, daar drijf je mensen alleen maar mee weg.
Ik ben diverse stromingen door geweest; katholiek, evangelisch, messiaans, occult, niets. Even gesnuffeld aan gereformeerd en hervormd. En overal probeerde ik de logica te ontdekken, de redeneringen, te ontdekken wat nou echt hetgeen is waar ik thuis in zou zijn. Wat zou me nou echt dat nut kunnen laten ervaren?

Katholiek werd hem niet voor mij met al die rituelen en Maria aanbidding etc. Dat was niet mijn soort. Ik kom van oorsprong wel uit een katholieke familie, dus daar liggen mijn roots. Ik ben als kind dus ook gedoopt en heb mijn doopnamen te danken aan mijn peter en meter, die beiden nog leven. Dat principe bij de doop vind ik persoonlijk wel heel erg mooi.

Ik heb een aantal jaren in mijn jeugd de evangelische kerk bezocht. Diverse overigens. Ik ben zelf vrij sceptisch ingesteld, maar de saamhorigheid binnen dit soort gemeenten sprak me altijd wel aan. Ik heb veelal mijn vader en stiefmoeders geloof gevolgd toen ik jonger was en ik volgde ook daarin toen zij naar de messiaanse kerk begonnen te gaan. Voor wie niet weet wat dat is: simpel uitgelegd is het eigenlijk dezelfde principes als het Jodendom inclusief het houden van de Wet, maar dan gelooft men ook dat Jezus de Verlosser is. Eerst dacht ik dat ik het gevonden had, dat dit het was. Ik kon zoveel beredeneren en inlezen en bediscussiëren naar mijn hartenlust. Ik kon regels volgen die duidelijk waren. Maar uiteindelijk verloor ik door dit alles hetgeen waar het geloof om draait. De liefde die men ervaart voor God. En die had ik totaal niet. Het ervaren van liefde was sowieso voor mij al een moeilijk te bevatten iets. Iets wat al beter gaat sinds ik kinderen heb. Maar ik begreep gewoon niet hoe je iemand kon liefhebben die je niet zag of ervoer. Ik merkte niets van Zijn aanwezigheid. Na een aantal jaar ben ik met dit geloof gebroken. Ik was teleurgesteld geraakt in het geloof en ik zag er de meerwaarde niet van. Het was alleen maar strijd voor mij en het feit dat als je één regel brak, je al bekant verdoemd was. En ik breek uit mezelf helemaal niet snel regels, gezien het feit ik dan met een mega schuldcomplex zit opgezadeld. Dit resulteerde in veel angst en stress. Dat moest toch ook niet de bedoeling zijn om zo je leven te leiden. 

Ik ben daarna een beetje wezen zwerven tussen niets en occultisme, dankzij mijn exman kreeg ik hier het een en ander van mee, omdat hij dat in zijn jeugd had gepraktiseerd. Het leek me wel boeiend, maar het was niet hetgeen wat me een doel zou geven. Dit was het ook niet.

En niets geloven was het ook niet.

Ik wist dat er wel Iemand moest zijn die alles gecreëerd had. Ik kon daar met mijn beredenering niet omheen. En op een bepaald punt heb ik ervoor gekozen dat simpelweg te geloven. Dat Hij er was. Ik hoorde een heel mooi voorbeeld over iemand die ook Asperger heeft. Hij stopte in zijn hoofd alles aangaande het geloof in een doosje. En daar bleef hij vanaf, want hij wist dat als hij dat doosje open zou doen, hij zijn geloof kwijt zou raken. En dat was dus wat er steeds bij mij gebeurde. Ik dacht teveel na. Ik beredeneerde alles kapot. Ik heb maar één leven en dat wil ik zo goed mogelijk leiden. In angst leven vind ik doodzonde van mijn tijd. Alleen maar opgaan in discussies over geloof heb ik gedaan en daarmee verloor ik mijzelf en werd ik meer een wandelende Bijbel die rigide nadacht over wat er stond, dan iemand die liefdevol in je denkwereld mee wilt gaan. Ik sta ook open voor andermans geloven en belevenissen, dat vind ik echt ontzettend boeiend. Immers weet ik nu welk pad ik bewandelen wil.

Recentelijk ben ik weer een evangelische gemeente gaan bezoeken en voordat ik daar kwam had ik al bewust voor mijzelf gemaakt dat ik in Hem zou gaan geloven en blijven geloven. Mijn vriend is ook een christen, dus ik zou met hem meegaan naar de gemeente. En sinds ik de beslissing heb genomen om niet meer aan mijn geloof te gaan twijfelen, heb ik ervaren dat het goed is. Ik twijfelde teveel aan mijzelf, of ik het wel goed zou doen binnen het geloof. Maar ik ben van mening dat als je je best doet en alles vanuit een goed hart doet, het wel goed komt. Ik heb Hem nodig in mijn leven als leidraad. Iets wat me met mijn broeders en zusters verbindt. Ik heb zoveel liefde gezien en ervaren sinds ik weer terug ben gegaan. Ik weet dat Hij voor ons zal zorgen en dat heeft Hij tot op de dag van vandaag gedaan. En dat is iets waar ik zekerheid in vind en weet dat het goed komt, ongeacht wat er gebeurd.