Het is al even geleden eer dat ik iets heb toegevoegd aan dit blog. En over het algemeen komt dat vaak omdat ik het gewoon vergeet, of dat het leven gewoon zijn gangetje gaat, of dat ik er gewoon even geen tijd voor gemaakt heb. En zo soms loop ik even tegen een moment aan dat het ineens toch weer duidelijk wordt dat wij met ons gezin niet "standaard" zijn. En dat is niet erg, maar ik vergeet het wel eens.
Ik vergeet het wel eens dat ons gezin heel gestroomlijnd loopt. Dat het voor ons normaal is dat wij een planbord hebben. Dat het normaal is dat onze ritmes altijd hetzelfde zijn. Dat onze huiskamer niet al te vol staat en zo prikkelarm mogelijk is zonder dat het saai wordt.
Maar vandaag was even zo'n momentje dat ik denk. "Oh ja."
De jongste twee zijn eindelijk begonnen met zwemles. Na jaren een te smalle beurs hebben gehad, te ver weg wonen van een zwembad, in de bijstand te zijn geweest et cetera, was het er nooit van gekomen. Beiden waren ze in ieder geval heel erg gemotiveerd om te gaan starten. Dat pluspuntje hadden we maar mooi alvast in de pocket.
En nu was het dan eindelijk zover. K (10) en L (6) zijn drie weken geleden begonnen met zwemles.
L vindt alles nog erg eng, zoals je hoofd onder water doen, maar zoals het haar eigen karakter betaamd; ze luistert wel goed naar de juf. Zij heeft gewoon even wat tijd nodig, maar dat komt vast wel goed.
K is een iets ander verhaal. Hij heeft vaak meer tijd nodig om zijn plekje te vinden in een nieuwe groep, een nieuwe setting, een nieuwe omgeving. De regels te leren kennen en zijn draai te vinden. En hij wordt snel knorrig als hij iets niet kent, of als iets net even anders gaat dan hij verwacht had. Ofwel, de eerste zwemles was nogal een dingetje. Hij heeft de halve zwemles zitten mokken in de hoek van het zwembad, omdat hij verwacht had al snel te kunnen zwemmen.
Mis, drijven moet je toch echt eerst leren. Maar K is er zo eentje die twintig stappen vooruit denkt en wilt kunnen.
Om een voorbeeldje te geven. Vandaag met de zwemles deed de juf voor hoe je je hoofd eventjes onder water kon houden. K vindt dit natuurlijk onzin, en laat meteen zien dat hij van de ene naar de andere kant van het ondiepe bad al prima onderwater kan "zwemmen". Hoezo vijf seconden? Ik kan er wel 20!
K is er zo eentje die je even af moet tasten. En als je de klik hebt, dan kun je heel ver met hem gaan. Zijn visie en gedachtegang achter zijn acties zijn eigenlijk nooit zonder reden. Hij weet al snel mechanieken van het een of ander uit te pluizen nog voor je er zelf over nagedacht hebt.
Echter, door zijn eerste indruk met de eerste zwemles, kwam toch weer even zijn label bovendrijven. En dan denk je weer "Oh ja!".
De coördinator kwam even praten en uitte zijn zorgen van de juf dat ze niet zeker weten of dat ze hem wel op de goede plek hebben. Dat ze niet gespecialiseerd zijn in het omgaan met "speciale kinderen".
Speciaal? Hm.
Speciaal? Hm.
Dat ís hij wel, maar niet zo "erg" als dat menig mens denkt.
Je hebt geen complete opleiding nodig voor dit ventje.
Een label kan een zegen zijn, alswel dus een belemmering.
Want ik geloof dat hij dit echt wel kan, op de reguliere manier.
Dat hij het niet nodig heeft om één op één begeleiding te hebben met ons erbij.
Want hij is slim en eigenwijs genoeg om het wel te kunnen.
Dan maar een paar lessen meer, dat maakt me niet uit.
De meester geeft hem nog een kans, in overleg.
Laat maar zien wat hij kan.
Tsja.
K's hart is te bereiken, ook al is het pad smal. Hoe beter je hem kent, des te breder het pad.
En als hij weet wat hij aan je heeft, dan kom je heel ver.
Maar je moet hem alleen even leren kennen.
En ik hoop, hoop gewoon even, dat er voorbij het label gekeken kan worden.
Want ook hij zal moeten leren in het gewone dagelijkse leven te moeten gaan meedraaien.
En ik hoop gewoon dat het voor beide kanten een leermoment kan zijn. Zowel leerling als leraar.
"Oh ja."
