Kwetsbaar

Ik zie en hoor alles om me heen. Het mooie van de natuur, een hongerige lijster op het station op zoek naar het eten. Het gekwetter wat daarbij gepaard gaat. Ik zie daarin het kwetsbare wat vaak zo onzichtbaar verborgen zit.

Zo zie ik mijzelf ook. Ik kom veelal over als een sterke vrouw, maar als je me beter kent, weet je dat ik heel kwetsbaar ben. Van die momenten dat ik breek en moeite heb mijzelf bij elkaar te rapen. Op het werk gaat het tegenwoordig veel beter, ik raak weinig meer overprikkeld en weet alles om me heen steeds beter te handelen. Ja, toegegeven, niet alles gaat nog perfect, maar ik ben ook maar een mens. 

Maar juist dan, als het op het werk wel goed gaat, kan het thuis ineens omslaan. Want thuis hoef ik mezelf niet altijd voor te doen als de sterke. Ik heb inmiddels een hele lieve man die mij daarin kent en mij daar de ruimte voor geeft. Zo had ik gisteravond even een breekmomentje. Overprikkeld pur sang en hij gaf mij de ruimte om me even dat halfuurtje terug te kunnen laten trekken, oordoppen in en even niets. Onze kat voelt mijn overprikkeld aan zijn erg goed aan, en kwam me al snel vergezellen met zijn gezelschap. En dan eventjes die rust doet me dan heel erg goed. Dat ik merk dat ik niet doorsnee heb, sneller moe ben dan een gemiddeld mens door alle prikkels om mij heen. Ik vind werken echt heel fijn om te doen, het laat me op een andere manier nuttig voelen dan de afgelopen jaren van thuis zijn. Maar het blijft nog niet altijd makkelijk. Het is blijven anticiperen op mijn medemens. Hoe reageren ze? Wat vinden ze leuk? Wat vinden ze grappig? Waar zijn de grenzen? Inmiddels ben ik daar best goed in geworden om het aan te voelen, maar het blijft moeite kosten. Sociaal doen gaat me niet altijd vanzelf goed af, Zeker met sommige klanten vind ik het dan moeilijk om erop in te spelen dat ze zich welkom kunnen voelen in de winkel. Afkijken en leren van mijn collega's is een uitstekende leidraad voor mezelf geweest.

Na alle hectiek na de bruiloft is de rust wedergekeerd, hebben we een ritme met zijn allen weten te vinden en genieten we van het getrouwde leven. Mijn partner werkt parttime en verzorgt de kids, waar hij het fantastisch mee doet ook al ziet hij dat lang niet altijd zelf zo, terwijl ik fulltime werk en deze verdeling werkt prima voor ons. Niet traditioneel, maar wel functioneel. 

De kids zijn ook dol op hem en met zijn allen weten we onze draai te vinden binnen deze hectische wereld waar we ons zoveel moeten aanpassen. En thuis hoeft dat niet. Daar mogen ze hun meltdown krijgen, daar mogen ze in alle veiligheid leren om om te gaan met hun emoties en impulsen. Thuis mogen ze kwetsbaar zijn.

En ik ook.

Tijd? Tijd? Tijd...? Tijd!

Waar blijft de tijd? Ik dacht, ik schrijf binnenkort weer eens wat, maar de laatste blog is alweer in september geweest! Wat is het druk geweest! Het werkende leven, naast ouderschap, en school! Hele dagen vol gevuld en de weken vliegen om. 

De scholen zijn weer begonnen, dus we gaan weer terug in het gewone ritme, wat ook wel erg lekker is. Iedereen weet waar ze aan toe zijn en wat ze moeten doen. De vaste structuur is weer terug in het leven. 

Hoe is het hier? Nou ja, druk! December is zoals altijd een hele hectische maand met Sinterklaas, Kerst en Oud en Nieuw. De kids worden hier erg onrustig van en ik ook. Overal zie je lichtjes, is er veel muziek en ballen en bomen en nog meer ballen! Bij ons in de winkel was er ook prikkels te over. Een koddig treintje in de etalage met drummende kerstmannetjes erbij. Erg leuk! Maar zo druk! En ballen, heel veel ballen! Ik kon hierbij echt wel merken dat december niet mijn maand is om heel goed te kunnen functioneren. Het was soms ook wel erg druk bij ons in de zaak en je wilt iedereen zo goed mogelijk te woord staan en helpen en er de tijd voor kunnen nemen. En dat brengt wel eens chaos met zich mee en dat is moeilijk. Ik zal eerlijk toegeven dat ik geregeld overprikkeld op het werk heb gezeten en er zo goed en kwaad als het kon mee gedeald heb. Ik kan de meltdown nog enigszins uitstellen, maar dan gebeurt het onderweg naar huis of thuis en dat is ook niet ideaal kan ik je zeggen... Het moeilijkste vind ik af en toe, ook al is er door diversen op mijn werk er wel begrip voor hoe ik werk, echt begrijpen doen ze het niet. En daar kan ik ook niks aan doen natuurlijk, en zij ook niet. Ik heb hele fijne collega's om mee te werken waar ik met plezier mee samenwerk. Er is echt een goed team bij ons op de werkvloer en dat brengt de sfeer zeer ten goede. Kijk mij nou sociaal zijn!

En dan kom ik thuis, en vliegt er een klein meisje mij om de hals. "Mama, je bent weer thuis!" En dan smelt ik. Ik heb moeite met het in contact staan met mijn emoties, ik kan soms te praktisch handelen. Maar mijn kinderen kunnen van alles in mij losmaken. 

Maar het bevalt wel. Het is pittig zo weinig vrije tijd voor mezelf te hebben, maar ik vind het werk en alles wat ik erbij doe en leer wel ontzettend leuk. Laatst was de stagebegeleidster bij ons op het werk en die zei me dat het lang geleden was dat ze iemand zo enthousiast over dit vak heeft horen praten en dat terwijl ik er nog maar drie maanden werkte! 

En oh, het geld dat je zelf verdient. Dat het op je bankrekening komt en denkt 'daar heb ik voor gewerkt in plaats van mijn hand te moeten ophouden!" Dat voelt goed! 

En ondertussen is er ook nog een bruiloft om te regelen... Het is nog iets meer dan drie maanden weg, maar de stress erom begint bij mij wel in te kicken. Ik ben nog geen bridezilla, maar een regelteef... Mijn lief wordt al geregeld gek van me als ik hem loop te badgeren dat hij ook wat dingen moet gaan regelen en navragen. Ik heb er zo'n onwijs veel zin in, maar er moet nog zoveel gedaan worden! Tafelbezetting, fotograaf, tijdsplanning, ringen! De ringen! Aah, waar vind ik de tijd? 

Adem in, adem uit.

En oh ja, volgende maand ga ik ook nog met school een paar dagen weg naar Italië! Dus daar moet ik straks ook nog wat op voorbereiden. 

Zoveel spannends bij elkaar waarbij de autist in mij roept: "Dat is ENG!" terwijl mijn ADDkant zoiets heeft van: "Yes!" Hoezo, gemixte gevoelens?

Zoals een vriendin van mij zou zeggen:

Komt gooooeeed!