Rouw

Je weet pas wat het is, wanneer je het zelf van dichtbij meemaakt.

Er zijn al meerdere mensen uit mijn familie of vriendenkring me ontglipt. Dit was niet mijn eerste uitvaart die ik meemaakte, maar het was wel de eerste die het hardst bij mij binnenkwam. Mijn lieve opa is in juni overleden na een dappere strijd met de waardeloze ziekte leverkanker. Begin dit jaar was er voor ons nog niets aan de hand. In februari heeft hij nog heerlijk genoten van een stuk taart bij de verjaardag van mijn oudste zoon. Om dan vervolgens de maand erna het verwoestende nieuws te krijgen dat hij nog maar weken te leven heeft. Een tumor op zijn lever die groter was dan zijn hele lever zelf. Daar waar we altijd gedacht hadden dat hij mijn oma zou overleven, bleek hij toch degene te zijn die als eerste zou gaan. Ik was en ben er kapot van en sinds het nieuws ben ik iedere maandag bij opa en oma op visite geweest. Opa en oma waar ik al jaren kwam, die al decennia in hetzelfde huis wonen, waar ik zoveel herinneringen heb. Opa die altijd achter zijn computer zat wanneer ik langskwam en weer eens verzuchtte als mijn oma weer eens iets mafs zei. Mijn lieve opa is 78 geworden. Hij heeft meegemaakt wat hij wilde, de fanclubdag van Liverpool. Voetbalfan pur sang. Hier keek hij naar uit en toen dit gedaan was, heeft hij losgelaten. Twee dagen later is hij overleden. 

Nu ben ik niet heel goed met emoties, en heb dit nog vrij lang voor me uitgeschoven om er wat mee te doen, maar ik heb niet eerder zoveel heftige verdrietige emoties ervaren als bij zijn overlijden. Emoties zo rauw en onvoorstelbaar. Nu snap ik pas wat voor verdriet mensen ervaren als er iemand overlijdt die zo dierbaar voor hen was. Ik heb mensen zien breken onder dit verlies, machteloosheid ervaren. En dat is zo bizar. Ik wist niet dat ik het in me had om me zo verdrietig te voelen. 4 maanden later en nog als ik aan opa denk of er schiet een herinnering voorbij, kan ik in huilen uitbarsten. Ik heb er niet veel voor nodig. 

Ja, het was voor hem goed zo dat zijn lijdensweg over was, maar verdikkie, wat mis ik hem. Ik mis het om naar zijn verhalen over vroeger en zijn vakanties te luisteren. Alle gekke dingen die hij met oma gedaan heeft. Hij was onze wandelende encyclopedie en bibliotheek. Hij was het die onze familie terug bij elkaar bracht en wat ben ik hem daar dankbaar voor. 

Ik ben verrast door de impact die het heeft gehad op ons leven. Op mijn leven. Om iemand zo weg te zien glijden en om dan uiteindelijk afscheid moeten nemen. Ik was er nog niet klaar voor. Zo ontzettend niet klaar voor. Het leven gaat gewoon door. Mijn oma moest ook door. En wat is zij sterk gebleken. Ik heb zo'n bewondering voor haar. 

Ik glimlach als ik hem zie op een foto. Een verdrietige glimlach, maar ook een blije glimlach. Wetende wat ik allemaal met hem heb mogen doen. En die herinneringen, die zijn zo dierbaar, zo kostbaar. Ik zal hem niet vergeten, ook al is hij niet meer bij ons, hij leeft toch voort in onze herinneringen. 

Lieve opa, dank je voor alles wat je ons hebt gegeven.

You'll never walk alone. 

Tegen jezelf aan lopen

Het is even geleden dat ik een post heb gewijd aan deze blog. Iets met het leven en vergeten en het is druk. Een lieve vriendin herinnerde mij aan mijn blog, vertelde me hoeveel ze eruit gehaald heeft voor zichzelf, dat ik me bedacht dat het toch weer eens hoog tijd was om iets te schrijven.

We zijn inmiddels een jaar verder met ons gezin. Ruim een jaar getrouwd inmiddels en het reilen en zeilen binnen het gezin is in goede banen gelopen. Uiteraard hebben wij onze ups en downs gehad, maar dat zal ieder gezin wel hebben.

Wel wil ik een moment van een paar weken terug eruit lichten waarbij ik er toch weer tegenaan liep dat niet alles mij lukt zoals ik dat zou willen. Ik ben boos op mezelf geweest. En ook al weet ik dat dat geen zin heeft, dat ik weet dat er een reden is dat ik zo gereageerd heb, toch was ik het.
Ik zit inmiddels in de laatste fase van mijn opleiding tot opticien. Ik doe inmiddels alles wel in de winkel. Ik verkoop een bril, ik vertel over de glazen, ik doe de meting en ik maak de bril. Voor school betekent dit dat je dit moet kunnen laten zien in bepaalde proeves. Zo heb je de proeve Werkplaats, proeve Verkopen en proeve Refractie(het meten van de klant). Een paar weken terug stond ik ingepland voor de proeve Verkopen. We hadden vantevoren het rooster gekregen wie wanneer aan de beurt zou zijn met welke docenten en waar. Ik stond ingedeeld in het winkellokaal met docent P. en K. Op school hebben we les gehad in het winkeltje, dus ik dacht dat het winkellokaal niet zoveel verschil zou zijn en hey, ik kan toch prima verkopen?

Eenmaal aangekomen bij mijn proeve, kom ik dus in een onbekende omgeving met voor mij onbekende mensen. Docent K. bleek ook ineens vervangen te zijn door docent N. Ik heb de verkoop gedaan, maar mijn hoofd was zo ontzettend blanco dat ik heel veel dingen vergeten ben te vertellen. Ik ben compleet vastgeslagen, terwijl ik weet dat ik beter kan. Deze onbekende factoren waren voor mij teveel om mee te kunnen dealen en dat had ik verkeerd ingeschat. Immers, de rest kan het ook. Als een van de weinigen uit de klas ben ik gezakt voor de proeve, ook al hadden de docenten wel door dat ik veel wist, maar ze konden geen 'bingo' aftikken. Ik ben boos geworden en gaan huilen. Die arme docent wist niet wat haar overkwam. En daarin kon ik mezelf niet beheersen. Gelukkig kwam ik op de gang een van mijn favoriete docenten tegen die me wat moed ingesproken heeft en gaf me de tip met mijn herkansing te vragen om het winkeltje met twee docenten die ik ken. Dus dat gaat nog ingepland worden.

Maar wat ben je dan ineens machteloos. Terwijl je weet dat je gewoon zelf op je werk zo ontzettend veel opties in je hoofd hebt wat mogelijk is voor een klant en zoveel dingen waar je rekening mee houdt. En dat je dat allemaal kwijt bent in zo'n onverwachts moment. Daar liep ik echt even tegen mijzelf aan. En dat was niet leuk. Ik heb het er nog lang moeilijk mee gehad dat dat gebeurd is. Volgende poging beter, heh?