Rouw

Je weet pas wat het is, wanneer je het zelf van dichtbij meemaakt.

Er zijn al meerdere mensen uit mijn familie of vriendenkring me ontglipt. Dit was niet mijn eerste uitvaart die ik meemaakte, maar het was wel de eerste die het hardst bij mij binnenkwam. Mijn lieve opa is in juni overleden na een dappere strijd met de waardeloze ziekte leverkanker. Begin dit jaar was er voor ons nog niets aan de hand. In februari heeft hij nog heerlijk genoten van een stuk taart bij de verjaardag van mijn oudste zoon. Om dan vervolgens de maand erna het verwoestende nieuws te krijgen dat hij nog maar weken te leven heeft. Een tumor op zijn lever die groter was dan zijn hele lever zelf. Daar waar we altijd gedacht hadden dat hij mijn oma zou overleven, bleek hij toch degene te zijn die als eerste zou gaan. Ik was en ben er kapot van en sinds het nieuws ben ik iedere maandag bij opa en oma op visite geweest. Opa en oma waar ik al jaren kwam, die al decennia in hetzelfde huis wonen, waar ik zoveel herinneringen heb. Opa die altijd achter zijn computer zat wanneer ik langskwam en weer eens verzuchtte als mijn oma weer eens iets mafs zei. Mijn lieve opa is 78 geworden. Hij heeft meegemaakt wat hij wilde, de fanclubdag van Liverpool. Voetbalfan pur sang. Hier keek hij naar uit en toen dit gedaan was, heeft hij losgelaten. Twee dagen later is hij overleden. 

Nu ben ik niet heel goed met emoties, en heb dit nog vrij lang voor me uitgeschoven om er wat mee te doen, maar ik heb niet eerder zoveel heftige verdrietige emoties ervaren als bij zijn overlijden. Emoties zo rauw en onvoorstelbaar. Nu snap ik pas wat voor verdriet mensen ervaren als er iemand overlijdt die zo dierbaar voor hen was. Ik heb mensen zien breken onder dit verlies, machteloosheid ervaren. En dat is zo bizar. Ik wist niet dat ik het in me had om me zo verdrietig te voelen. 4 maanden later en nog als ik aan opa denk of er schiet een herinnering voorbij, kan ik in huilen uitbarsten. Ik heb er niet veel voor nodig. 

Ja, het was voor hem goed zo dat zijn lijdensweg over was, maar verdikkie, wat mis ik hem. Ik mis het om naar zijn verhalen over vroeger en zijn vakanties te luisteren. Alle gekke dingen die hij met oma gedaan heeft. Hij was onze wandelende encyclopedie en bibliotheek. Hij was het die onze familie terug bij elkaar bracht en wat ben ik hem daar dankbaar voor. 

Ik ben verrast door de impact die het heeft gehad op ons leven. Op mijn leven. Om iemand zo weg te zien glijden en om dan uiteindelijk afscheid moeten nemen. Ik was er nog niet klaar voor. Zo ontzettend niet klaar voor. Het leven gaat gewoon door. Mijn oma moest ook door. En wat is zij sterk gebleken. Ik heb zo'n bewondering voor haar. 

Ik glimlach als ik hem zie op een foto. Een verdrietige glimlach, maar ook een blije glimlach. Wetende wat ik allemaal met hem heb mogen doen. En die herinneringen, die zijn zo dierbaar, zo kostbaar. Ik zal hem niet vergeten, ook al is hij niet meer bij ons, hij leeft toch voort in onze herinneringen. 

Lieve opa, dank je voor alles wat je ons hebt gegeven.

You'll never walk alone.