"Pain and loss. They define us as much as happiness and love. Everything has it's time and everything ends." - Sarah Jane, Doctor Who.
Dit blijft toch een van mijn meest favoriete quotes uit een van mijn favoriete series. Het geeft precies weer wat het is om mens te zijn en hoe we dat ervaren. En dat maakt ook dat we menselijk zijn als er iets naars gebeurd.
Afgelopen zaterdagavond hebben wij onze lieve kater Quirky laten inslapen. Het lieve beestje was maar 6 jaar oud geworden. Zijn lichaam gaf het op door hartfalen, een genetisch defect. Vrijdagavond zat hij nog gezellig bij mij op mijn bureau met zijn oogjes naar mij te knijpen. "Vrouwtje, ik geef om jou." Ik wist nog niet dat je zo ziek zou worden binnen één dag, lieve vent. Je at al wel wat slechter afgelopen week, maar we dachten dat je weer eens kieskeurig was vanwege het voer. Ik had speciaal ander voer voor je gehaald waar je beter op reageerde. Wat lekkers extra waar je blij van werd.
In de nacht van vrijdag op zaterdag begon je zoveel over te geven, we dachten dat je niet helemaal lekker was. Maar toen ik in de middag aan het einde van mijn werk een appje van je baasje kreeg, wist ik dat het mis was. Het gaat niet goed met Quirky. Je baasje is snel in de telefoon gaan hangen met de spoeddienst en al gauw zat hij met jou bij de dierenarts. Ik kreeg een foto onderweg naar huis doorgestuurd van jou in de zuurstofkamer. Je had het zo benauwd. Je keek niet blij, maar je zat nog parmantig in het hokje. De dierenarts zou foto's gaan maken terwijl je baasje naar huis kon zodat we konden eten en oppas konden geregeld. Na het eten zaten we samen terug in de auto bij mijn schoonvader om naar je toe te gaan.
De dierenarts riep ons erbij in een ander kamertje en ik wist dat het mis was. Je zou niet meer beter worden. Ik brak, huilde. Toen ik je weer zag in het hokje, lag je er zo slecht bij. Je ademde heel zwaar. En ik wist, dit was zo zwaar voor jou. Je genoot van de aandacht die we je nog konden geven. Je vond het zo fijn om geaaid te worden door ons. Je baasje nam je mee naar de speciale ruimte waar je rust kon gaan vinden. Je ging meteen op je favoriete plekje liggen, bij baasje op schoot. En je legde je erbij neer. We bleven je aaien tot het moment dat je gestopt bent met ademen. Huilen.
Ik heb gemerkt in mijn leven dat ik me niet makkelijk hecht aan mensen. Ik mis mensen niet snel zoals ik al eerder in een blog vermeld heb. Maar de band die ik had met dit lieve beestje was zo sterk. Het feit dat het zo plotseling kwam, voelt alsof je in één keer een pleister eraf rukt. En dat doet verdraaid veel zeer. Quirky wist precies wanneer iemand ziek was of overprikkeld was. Hij kwam dan altijd bij je liggen. Hij was zachtaardig en vriendelijk en zo zo mooi en zacht. Echt een knuffelbeestje. Ik had hem al vanaf dat hij superklein was en aan was komen wandelen op een boerderij waar mijn zusje hem van mee nam. Hij was van hetzelfde jaar als mijn L.
Ze hebben net gebeld van het crematorium en deze week wordt hij gecremeerd en verstrooid. We krijgen nog een pootafdrukje en plukje haar als aandenken aan hem. Ik ga nog een foto af laten drukken en in een lijstje plaatsen waar we allemaal wat bij schrijven wat we zo fijn vonden aan hem. Voor de kinderen is dit ook een klap. Van G had ik wel verwacht dat hij zou gaan huilen, maar zelfs K, degene die het meeste moeite heeft met emoties, zat te huilen. Voor iedereen was hij hier een stabiele, lieve factor. Zelfs terwijl ik dit zit te schrijven, zit ik weer met de tranen in mijn ogen. Ik verwacht nog steeds dat je op de rand van mijn bureaustoel springt om achter me te gaan zitten ronken. Wat kon jij hard spinnen.
Ik heb de afgelopen dagen foto's zitten doorbladeren en wat ik vooral tegenkwam, was een gelukkige en geliefde kat. Hij heeft het goed gehad bij ons en daar houd ik mij maar aan vast. Zijn bijna-broertje Tybalt zal hem ook gaan missen, die twee konden niet altijd met elkaar maar eigenlijk ook niet zonder elkaar.
Dankbaar dat hij in ons leven is geweest, maar zo verdrietig dat het zo kort is geweest.
