Verhuizing

Er staan dozen opgestapeld in mijn huiskamer. Al onze spullen gelabeld en voorzien van een nummer naar welke  kamer het straks heen moet met de verhuizing. Ik heb vrijwel alles geregeld en voorbereid. Alleen de laatste dingen inpakken en uit elkaar halen staan nog op de planning. 

Ik heb echt een grafhekel aan verhuizen. Niet alleen is het gewoonweg veel werk of veel geregel, je hele hebben en houden wat je gewend bent, wordt overhoop gegooid. Ik ben erg gesteld op waar ik wat kan vinden. Alles heeft zijn eigen plek en ik heb alles zelf een eigen plek kunnen geven. Nu verdwijnt er van alles in dozen waar ik niet makkelijk meer bij kan totdat we verhuisd zijn. 

Verhuizen is een grote onzekerheid an sich. Vanaf het moment dat ik de sleutels had, was er nog veel onduidelijkheid. Ik had nog zóveel te regelen: verhuizer, wanneer verhuizen, schoolkeuze, financiën, huur opzeggen, administratie. Alles leek één grote soep in mijn hoofd te worden en mijn eerste reactie was paniek. Krijg ik dit überhaupt ooit goed voor elkaar? Adem in, adem uit. Ik ben goed in dingen regelen, dat is gewoonweg een sterk punt van mij. Dus dat ging me vast wel lukken. 

Waar ik niet goed in ben, is geduld hebben. Het liefst heb ik dan alles meteen geregeld, zonder dat er dagen overheen gaan, zodat er duidelijkheid kan zijn. Maar dat is natuurlijk nooit haalbaar. 

De afspraken volgden, dingen kreeg ik geregeld, verhuizer kwam langs, verhuisdozen werden geleverd. Dat stuk onduidelijkheid was in ieder geval weggenomen. En toen kon het werk beginnen waar ik tegenop zag. 

Inpakken.

Mijn geliefde uilencollectie is in een doos verdwenen, mijn Hedwig-lookalike veilig ingepakt in papier, in de hoop dat ze de reis overleeft. Mijn Harry Potter boeken, dvd's en bluray's ook verdwenen in een doos, Doctor Who, X-men, the Hobbit, mijn games. Allemaal dingen die waar ik me aan gehecht heb, waar ik fan van ben. De spullen zelf maken me niet zoveel uit, maar het staat wel voor waar ik fan van ben en waar ik een passie voor heb. Allemaal ingepakt en verdwenen uit mijn oog. Langzaam begin ik me ontheemd te voelen. Geen uiltje op de trap naar boven, geen schilderijen aan de muur. Het is kaal.
Ik ben heel goed in dingen voor me uit schuiven, dat gebeurt vrijwel automatisch als ik iets niet meteen doe. Wat vaak resulteert in dingen op het laatst doen met grote haast. Ik moet moeite doen om mezelf ertoe te zetten iedere dag een paar dozen in te pakken, want ik weet heel goed dat ik niet mijn hele huis inpakken kan binnen een dag. 

Met de kids heb ik alles door besproken wat er gaat gebeuren, wanneer het gaat gebeuren. Er hangt een aftelkalender op de koelkast. Ze hebben hun eigen dozen op hun kamer om in te pakken, zodat ze er zelf zo veel mogelijk ook in mee kunnen wat betreft alle veranderingen. Ik heb Google Maps erbij getrokken om de wijk te laten zien waar we gaan wonen. laten zien waar hun school staat. En kijk, er zit een grote speeltuin in de buurt! In Minecraft heb ik voor de beeldvorming van de kids onze flat nagebouwd. Uitgelegd wie welke kamer gaat krijgen. 

K. is dol op stokken, er ligt dan ook een heel arsenaal in de achtertuin. Met hem heb ik dan ook de afspraak gemaakt dat hij er vijf uit mocht zoeken en mee mag nemen. Zo heb ik niet een heel bos in de flat en hij heeft alsnog stokken. 

Voor de kids zal het ook een grote omslag gaan zijn. We gaan immers van een dorp naar een stad. Van alleen een bus door het dorp, naar treinen, trams en bussen direct in de buurt. Van een woning met tuin, naar een flat. En er is gewoon één factor die ik niet zoveel beïnvloeden kan; hoe ze het zelf gaan ervaren. Ik kan zoveel mogelijk voorbereiden en ze erbij betrekken, maar de omslag naar een stad is niet iets wat ik goed uitleggen kan. Ik ben zelf geboren en getogen Rotterdams en voor mij voelt het als thuiskomen. In de Achterhoek heb ik nooit echt het gevoel gehad controle te hebben over wat ik kon doen, al was het maar ergens heen gaan. In Rotterdam gaan er bussen en trams om de haverklap, je kunt nog eens ergens komen als je geen rijbewijs in je bezit hebt. En als er iets is wat ik nodig heb, is dat controle in mijn leven. Rotterdam is mij zo bekend, dat dat veilig aan voelt.

Dankzij alles waarbij ik hen er tot nu toe bij betrokken heb, hebben de heren in ieder geval zin in de verhuizing. Er is afscheid genomen op hun oude school, kennismaken op de nieuwe school staat gepland. Ze vinden het spannend, maar ze kijken er wel naar uit. Straks wanneer alles achter de rug is en wij ons nieuwe ritme hebben kunnen vinden, zal het ook weer goed zijn. 

Ik houd me nu vrij groot nu ik dit alles schrijf, maar ik vind het lang niet altijd even makkelijk. Ik heb alles zoveel mogelijk geordend in mijn hoofd, maar soms wordt er een trap tegenaan gegeven en raak ik overweldigd. Dan moet ik de rust even opzoeken voor mezelf om tot mezelf te komen. Van de week ben ik onder het bureau gaan zitten in mijn inloopkast, achter mijn hangkleren. Dit zijn van die dingen die ik voorheen nooit vertelde, het idee dat mensen me er raar om zouden gaan vinden, maar het is wel de werkelijkheid hoe ik met dingen omga. Maar hoe ik met teveel prikkels en indrukken omga, bespreek ik in een later blog.

Domino

Tik... Tik... Tik... Tikketikketik... Daar ging het. Als er een dominosteen valt, volgen er meer. Of was het iets met schapen? 

Ik ben al negen jaar de trotse moeder van mijn oudste zoon G. Hij heeft het niet makkelijk gehad als kind op school, liep tegen veel dingen aan. Ik ben zelf opgegroeid in een gezin waar mijn stiefbroers ook autisme hadden, dus er ging al het een ander bij mij aan herkenning op. Eerst werden mijn zorgen door een speciaal team weggewuifd. "Er zijn geen aanwijzingen dat hij autisme zou kunnen hebben." Om twee jaar later een diagnose op tafel te hebben. PDD-NOS met MCDD. PDD-NOS staat voor Pervasive Developmental Disorder Not Otherwise Specified. Het is eigenlijk de restcategorie binnen het autisme waar geen naam aan te geven is. En ieder mens met autisme is weer net anders. Er is geen persoon hetzelfde, ook al dragen ze hetzelfde "label". MCDD staat voor Multiple Complex Developmental Disorder. Kort samengevat hebben mensen die MCDD hebben moeite met het reguleren van hun emoties. Er is geen tussenweg in hoe ze iets ervaren. Een mooi voorbeeld wat me eens verteld was, ging als volgt:

Als je je hand op een warmhoudplaatje legt, krijgt iemand zonder MCDD daar langzaam pijn aan tot het teveel pijn doet. MCDD is juist meteen dat het vol pijn doet. Een beetje pijn slaat om in het ervaren van veel pijn. Een klein beetje paniek resulteert in een paniekaanval. 

G. is uiteindelijk doorgestroomd naar het speciaal basisonderwijs, wat hem tot de dag van vandaag veel goed gedaan heeft.

Nu volgde zijn broertje K. Hij ontwikkelde zich anders dan G. Hij was een echte rouwdouwer. Voor een poos dachten we dat hij dan wel geen autisme of aanverwant zou hebben. Tot hij naar de basisschool ging. Het arme mannetje verzoop letterlijk in de klas. Alle indrukken, geluiden en dergelijke waren hem teveel en hij probeerde overal de controle over te houden wat hem niet lukte. Met ons aandringen hebben we hem ook laten testen en daar kwam ook een stoornis uit in het autismespectrum. Gezien we zagen dat hij aan het verzuipen was, hebben we erop aangestuurd hem ook naar het speciaal basisonderwijs te krijgen, wat ook gelukt is. 

Welnu. Dankzij een heftige periode waar ik doorheen gegaan ben, kon ik eindelijk eerlijk naar mijzelf gaan kijken. Wie was ik nu werkelijk? Al die jaren had ik mezelf weggecijferd, voor de kinderen gezorgd, gedaan wat het beste leek en daarin mijzelf compleet vergeten. Het is algemeen bekend dat er veel minder vrouwen zijn met autisme. (Verhouding 15% vrouw tegenover 85% man), dus bij mij was er niet eerder een lichtje gaan branden.

Er begon herkenning te ontstaan. Situaties waarin ik G. goed kon begrijpen. Ik paste veel aan in het huishouden om regelmaat en orde te creëren. Iets waar ik mezelf ook heel prettig bij voelde. Ik kan een ontzettende chaoot zijn als ik dingen niet onder controle heb. Heb ik dat wel, dan ben ik een regelnicht waar je u tegen zegt. 

Mijn humor is mijn dekmantel als ik me niet gemakkelijk voel in sociale situaties. Ik houd niet van verjaardagen, het is me te druk en te chaotisch. Ik krijg bijzonder weinig van gesprekken binnen, omdat het lijkt alsof alles als één muur van geluid naar binnen komt. Feestjes zul je me ook niet snel op zien, ik ben geen party animal. Geef mij maar een goed boek of game en daar vermaak ik me gerust uren mee.
Ik heb veel moeite met het onderhouden van contacten. Ik kan mezelf soms ongelukkig uitdrukken, of iets voluit kunnen zeggen. Mensen hebben mij geregeld een flapuit genoemd. In schrijven kan ik wel datgene kwijt wat mij bezighoudt. Verbaal raak ik al snel al mijn goed bedachte zinnen kwijt in een gigantische warboel in mijn hoofd. 

Ik kan hard overkomen van de buitenkant, maar als je me beter kent, weet je dat ik zorgzaam en eerlijk ben. Ik heb een grondige hekel aan onrecht. Dit zijn een van de vele aspecten die mij op zijn gaan vallen, in een later blog zul je me vast nog beter leren kennen.

Uiteindelijk besloot ik de stap te nemen om voor mezelf een diagnose te laten stellen. 

En gisteren werd het plaatje compleet. Alle puzzelstukjes die ik door de loop der tijd had verzameld, vormden nu een definitief geheel:

Asperger met licht ADD. 

Verdere therapie was niet noodzakelijk, volgens mijn begeleider, aangezien ik het prima redde en me goed heb weten aan te passen aan de maatschappij voor zover mogelijk. Mocht ik nog hulp willen inschakelen later, had ik altijd nog een diagnose om mee te kunnen wapperen. 

Aangezien ik een compleet autist georiënteerd huishouden draai, laat ik jullie graag meekijken hoe het is om daarin te leven. Wat voor ons normaal is, kan voor een buitenstaander er bijzonder uit zien. 

Welkom bij Inside Aut.