Domino

Tik... Tik... Tik... Tikketikketik... Daar ging het. Als er een dominosteen valt, volgen er meer. Of was het iets met schapen? 

Ik ben al negen jaar de trotse moeder van mijn oudste zoon G. Hij heeft het niet makkelijk gehad als kind op school, liep tegen veel dingen aan. Ik ben zelf opgegroeid in een gezin waar mijn stiefbroers ook autisme hadden, dus er ging al het een ander bij mij aan herkenning op. Eerst werden mijn zorgen door een speciaal team weggewuifd. "Er zijn geen aanwijzingen dat hij autisme zou kunnen hebben." Om twee jaar later een diagnose op tafel te hebben. PDD-NOS met MCDD. PDD-NOS staat voor Pervasive Developmental Disorder Not Otherwise Specified. Het is eigenlijk de restcategorie binnen het autisme waar geen naam aan te geven is. En ieder mens met autisme is weer net anders. Er is geen persoon hetzelfde, ook al dragen ze hetzelfde "label". MCDD staat voor Multiple Complex Developmental Disorder. Kort samengevat hebben mensen die MCDD hebben moeite met het reguleren van hun emoties. Er is geen tussenweg in hoe ze iets ervaren. Een mooi voorbeeld wat me eens verteld was, ging als volgt:

Als je je hand op een warmhoudplaatje legt, krijgt iemand zonder MCDD daar langzaam pijn aan tot het teveel pijn doet. MCDD is juist meteen dat het vol pijn doet. Een beetje pijn slaat om in het ervaren van veel pijn. Een klein beetje paniek resulteert in een paniekaanval. 

G. is uiteindelijk doorgestroomd naar het speciaal basisonderwijs, wat hem tot de dag van vandaag veel goed gedaan heeft.

Nu volgde zijn broertje K. Hij ontwikkelde zich anders dan G. Hij was een echte rouwdouwer. Voor een poos dachten we dat hij dan wel geen autisme of aanverwant zou hebben. Tot hij naar de basisschool ging. Het arme mannetje verzoop letterlijk in de klas. Alle indrukken, geluiden en dergelijke waren hem teveel en hij probeerde overal de controle over te houden wat hem niet lukte. Met ons aandringen hebben we hem ook laten testen en daar kwam ook een stoornis uit in het autismespectrum. Gezien we zagen dat hij aan het verzuipen was, hebben we erop aangestuurd hem ook naar het speciaal basisonderwijs te krijgen, wat ook gelukt is. 

Welnu. Dankzij een heftige periode waar ik doorheen gegaan ben, kon ik eindelijk eerlijk naar mijzelf gaan kijken. Wie was ik nu werkelijk? Al die jaren had ik mezelf weggecijferd, voor de kinderen gezorgd, gedaan wat het beste leek en daarin mijzelf compleet vergeten. Het is algemeen bekend dat er veel minder vrouwen zijn met autisme. (Verhouding 15% vrouw tegenover 85% man), dus bij mij was er niet eerder een lichtje gaan branden.

Er begon herkenning te ontstaan. Situaties waarin ik G. goed kon begrijpen. Ik paste veel aan in het huishouden om regelmaat en orde te creëren. Iets waar ik mezelf ook heel prettig bij voelde. Ik kan een ontzettende chaoot zijn als ik dingen niet onder controle heb. Heb ik dat wel, dan ben ik een regelnicht waar je u tegen zegt. 

Mijn humor is mijn dekmantel als ik me niet gemakkelijk voel in sociale situaties. Ik houd niet van verjaardagen, het is me te druk en te chaotisch. Ik krijg bijzonder weinig van gesprekken binnen, omdat het lijkt alsof alles als één muur van geluid naar binnen komt. Feestjes zul je me ook niet snel op zien, ik ben geen party animal. Geef mij maar een goed boek of game en daar vermaak ik me gerust uren mee.
Ik heb veel moeite met het onderhouden van contacten. Ik kan mezelf soms ongelukkig uitdrukken, of iets voluit kunnen zeggen. Mensen hebben mij geregeld een flapuit genoemd. In schrijven kan ik wel datgene kwijt wat mij bezighoudt. Verbaal raak ik al snel al mijn goed bedachte zinnen kwijt in een gigantische warboel in mijn hoofd. 

Ik kan hard overkomen van de buitenkant, maar als je me beter kent, weet je dat ik zorgzaam en eerlijk ben. Ik heb een grondige hekel aan onrecht. Dit zijn een van de vele aspecten die mij op zijn gaan vallen, in een later blog zul je me vast nog beter leren kennen.

Uiteindelijk besloot ik de stap te nemen om voor mezelf een diagnose te laten stellen. 

En gisteren werd het plaatje compleet. Alle puzzelstukjes die ik door de loop der tijd had verzameld, vormden nu een definitief geheel:

Asperger met licht ADD. 

Verdere therapie was niet noodzakelijk, volgens mijn begeleider, aangezien ik het prima redde en me goed heb weten aan te passen aan de maatschappij voor zover mogelijk. Mocht ik nog hulp willen inschakelen later, had ik altijd nog een diagnose om mee te kunnen wapperen. 

Aangezien ik een compleet autist georiënteerd huishouden draai, laat ik jullie graag meekijken hoe het is om daarin te leven. Wat voor ons normaal is, kan voor een buitenstaander er bijzonder uit zien. 

Welkom bij Inside Aut.