Verhuizing

Er staan dozen opgestapeld in mijn huiskamer. Al onze spullen gelabeld en voorzien van een nummer naar welke  kamer het straks heen moet met de verhuizing. Ik heb vrijwel alles geregeld en voorbereid. Alleen de laatste dingen inpakken en uit elkaar halen staan nog op de planning. 

Ik heb echt een grafhekel aan verhuizen. Niet alleen is het gewoonweg veel werk of veel geregel, je hele hebben en houden wat je gewend bent, wordt overhoop gegooid. Ik ben erg gesteld op waar ik wat kan vinden. Alles heeft zijn eigen plek en ik heb alles zelf een eigen plek kunnen geven. Nu verdwijnt er van alles in dozen waar ik niet makkelijk meer bij kan totdat we verhuisd zijn. 

Verhuizen is een grote onzekerheid an sich. Vanaf het moment dat ik de sleutels had, was er nog veel onduidelijkheid. Ik had nog zóveel te regelen: verhuizer, wanneer verhuizen, schoolkeuze, financiën, huur opzeggen, administratie. Alles leek één grote soep in mijn hoofd te worden en mijn eerste reactie was paniek. Krijg ik dit überhaupt ooit goed voor elkaar? Adem in, adem uit. Ik ben goed in dingen regelen, dat is gewoonweg een sterk punt van mij. Dus dat ging me vast wel lukken. 

Waar ik niet goed in ben, is geduld hebben. Het liefst heb ik dan alles meteen geregeld, zonder dat er dagen overheen gaan, zodat er duidelijkheid kan zijn. Maar dat is natuurlijk nooit haalbaar. 

De afspraken volgden, dingen kreeg ik geregeld, verhuizer kwam langs, verhuisdozen werden geleverd. Dat stuk onduidelijkheid was in ieder geval weggenomen. En toen kon het werk beginnen waar ik tegenop zag. 

Inpakken.

Mijn geliefde uilencollectie is in een doos verdwenen, mijn Hedwig-lookalike veilig ingepakt in papier, in de hoop dat ze de reis overleeft. Mijn Harry Potter boeken, dvd's en bluray's ook verdwenen in een doos, Doctor Who, X-men, the Hobbit, mijn games. Allemaal dingen die waar ik me aan gehecht heb, waar ik fan van ben. De spullen zelf maken me niet zoveel uit, maar het staat wel voor waar ik fan van ben en waar ik een passie voor heb. Allemaal ingepakt en verdwenen uit mijn oog. Langzaam begin ik me ontheemd te voelen. Geen uiltje op de trap naar boven, geen schilderijen aan de muur. Het is kaal.
Ik ben heel goed in dingen voor me uit schuiven, dat gebeurt vrijwel automatisch als ik iets niet meteen doe. Wat vaak resulteert in dingen op het laatst doen met grote haast. Ik moet moeite doen om mezelf ertoe te zetten iedere dag een paar dozen in te pakken, want ik weet heel goed dat ik niet mijn hele huis inpakken kan binnen een dag. 

Met de kids heb ik alles door besproken wat er gaat gebeuren, wanneer het gaat gebeuren. Er hangt een aftelkalender op de koelkast. Ze hebben hun eigen dozen op hun kamer om in te pakken, zodat ze er zelf zo veel mogelijk ook in mee kunnen wat betreft alle veranderingen. Ik heb Google Maps erbij getrokken om de wijk te laten zien waar we gaan wonen. laten zien waar hun school staat. En kijk, er zit een grote speeltuin in de buurt! In Minecraft heb ik voor de beeldvorming van de kids onze flat nagebouwd. Uitgelegd wie welke kamer gaat krijgen. 

K. is dol op stokken, er ligt dan ook een heel arsenaal in de achtertuin. Met hem heb ik dan ook de afspraak gemaakt dat hij er vijf uit mocht zoeken en mee mag nemen. Zo heb ik niet een heel bos in de flat en hij heeft alsnog stokken. 

Voor de kids zal het ook een grote omslag gaan zijn. We gaan immers van een dorp naar een stad. Van alleen een bus door het dorp, naar treinen, trams en bussen direct in de buurt. Van een woning met tuin, naar een flat. En er is gewoon één factor die ik niet zoveel beïnvloeden kan; hoe ze het zelf gaan ervaren. Ik kan zoveel mogelijk voorbereiden en ze erbij betrekken, maar de omslag naar een stad is niet iets wat ik goed uitleggen kan. Ik ben zelf geboren en getogen Rotterdams en voor mij voelt het als thuiskomen. In de Achterhoek heb ik nooit echt het gevoel gehad controle te hebben over wat ik kon doen, al was het maar ergens heen gaan. In Rotterdam gaan er bussen en trams om de haverklap, je kunt nog eens ergens komen als je geen rijbewijs in je bezit hebt. En als er iets is wat ik nodig heb, is dat controle in mijn leven. Rotterdam is mij zo bekend, dat dat veilig aan voelt.

Dankzij alles waarbij ik hen er tot nu toe bij betrokken heb, hebben de heren in ieder geval zin in de verhuizing. Er is afscheid genomen op hun oude school, kennismaken op de nieuwe school staat gepland. Ze vinden het spannend, maar ze kijken er wel naar uit. Straks wanneer alles achter de rug is en wij ons nieuwe ritme hebben kunnen vinden, zal het ook weer goed zijn. 

Ik houd me nu vrij groot nu ik dit alles schrijf, maar ik vind het lang niet altijd even makkelijk. Ik heb alles zoveel mogelijk geordend in mijn hoofd, maar soms wordt er een trap tegenaan gegeven en raak ik overweldigd. Dan moet ik de rust even opzoeken voor mezelf om tot mezelf te komen. Van de week ben ik onder het bureau gaan zitten in mijn inloopkast, achter mijn hangkleren. Dit zijn van die dingen die ik voorheen nooit vertelde, het idee dat mensen me er raar om zouden gaan vinden, maar het is wel de werkelijkheid hoe ik met dingen omga. Maar hoe ik met teveel prikkels en indrukken omga, bespreek ik in een later blog.