Het is even geleden dat ik een post heb gewijd aan deze blog. Iets met het leven en vergeten en het is druk. Een lieve vriendin herinnerde mij aan mijn blog, vertelde me hoeveel ze eruit gehaald heeft voor zichzelf, dat ik me bedacht dat het toch weer eens hoog tijd was om iets te schrijven.
We zijn inmiddels een jaar verder met ons gezin. Ruim een jaar getrouwd inmiddels en het reilen en zeilen binnen het gezin is in goede banen gelopen. Uiteraard hebben wij onze ups en downs gehad, maar dat zal ieder gezin wel hebben.
Wel wil ik een moment van een paar weken terug eruit lichten waarbij ik er toch weer tegenaan liep dat niet alles mij lukt zoals ik dat zou willen. Ik ben boos op mezelf geweest. En ook al weet ik dat dat geen zin heeft, dat ik weet dat er een reden is dat ik zo gereageerd heb, toch was ik het.
Ik zit inmiddels in de laatste fase van mijn opleiding tot opticien. Ik doe inmiddels alles wel in de winkel. Ik verkoop een bril, ik vertel over de glazen, ik doe de meting en ik maak de bril. Voor school betekent dit dat je dit moet kunnen laten zien in bepaalde proeves. Zo heb je de proeve Werkplaats, proeve Verkopen en proeve Refractie(het meten van de klant). Een paar weken terug stond ik ingepland voor de proeve Verkopen. We hadden vantevoren het rooster gekregen wie wanneer aan de beurt zou zijn met welke docenten en waar. Ik stond ingedeeld in het winkellokaal met docent P. en K. Op school hebben we les gehad in het winkeltje, dus ik dacht dat het winkellokaal niet zoveel verschil zou zijn en hey, ik kan toch prima verkopen?
Ik zit inmiddels in de laatste fase van mijn opleiding tot opticien. Ik doe inmiddels alles wel in de winkel. Ik verkoop een bril, ik vertel over de glazen, ik doe de meting en ik maak de bril. Voor school betekent dit dat je dit moet kunnen laten zien in bepaalde proeves. Zo heb je de proeve Werkplaats, proeve Verkopen en proeve Refractie(het meten van de klant). Een paar weken terug stond ik ingepland voor de proeve Verkopen. We hadden vantevoren het rooster gekregen wie wanneer aan de beurt zou zijn met welke docenten en waar. Ik stond ingedeeld in het winkellokaal met docent P. en K. Op school hebben we les gehad in het winkeltje, dus ik dacht dat het winkellokaal niet zoveel verschil zou zijn en hey, ik kan toch prima verkopen?
Eenmaal aangekomen bij mijn proeve, kom ik dus in een onbekende omgeving met voor mij onbekende mensen. Docent K. bleek ook ineens vervangen te zijn door docent N. Ik heb de verkoop gedaan, maar mijn hoofd was zo ontzettend blanco dat ik heel veel dingen vergeten ben te vertellen. Ik ben compleet vastgeslagen, terwijl ik weet dat ik beter kan. Deze onbekende factoren waren voor mij teveel om mee te kunnen dealen en dat had ik verkeerd ingeschat. Immers, de rest kan het ook. Als een van de weinigen uit de klas ben ik gezakt voor de proeve, ook al hadden de docenten wel door dat ik veel wist, maar ze konden geen 'bingo' aftikken. Ik ben boos geworden en gaan huilen. Die arme docent wist niet wat haar overkwam. En daarin kon ik mezelf niet beheersen. Gelukkig kwam ik op de gang een van mijn favoriete docenten tegen die me wat moed ingesproken heeft en gaf me de tip met mijn herkansing te vragen om het winkeltje met twee docenten die ik ken. Dus dat gaat nog ingepland worden.
Maar wat ben je dan ineens machteloos. Terwijl je weet dat je gewoon zelf op je werk zo ontzettend veel opties in je hoofd hebt wat mogelijk is voor een klant en zoveel dingen waar je rekening mee houdt. En dat je dat allemaal kwijt bent in zo'n onverwachts moment. Daar liep ik echt even tegen mijzelf aan. En dat was niet leuk. Ik heb het er nog lang moeilijk mee gehad dat dat gebeurd is. Volgende poging beter, heh?
