Yes! Het was eindelijk zo ver! Ik mocht voor het eerst (en hopelijk laatst) zwangerschapsverlof mee gaan maken! Met de andere kids heb ik dat niet bepaald gehad, want thuisblijfmoeder en andere omstandigheden, maar nu zou ik het toch eindelijk mee gaan maken. Lekker me-tijd voor mezelf, laatste dingetjes kunnen doen voor de baby komt. Heerlijk. Lekker even rust alleen.
Not.
De zwangerschap beleven tijdens corona was natuurlijk al heel anders. Geen broers of zus die mee mochten tijdens controles of echo's. Overal mondkapjes gebruiken. Het was zelfs al spannend of mijn partner mee mocht. Wij hadden destijds net geluk dat hij mee mocht met de eerste echo. De week ervoor waren toen net de maatregelen daarvoor versoepeld. Maar het hele corona gebeuren brengt toch veel zorgen met zich mee. Ergens was ik bang dat ik moest gaan bevallen met zo'n benauwend mondkapje op. Dus het sprak voor zich dat ik letterlijk de maatregelen opvolgde. Ik waste echt mijn handen stuk, zoals Rutte dat zei.
Helaas begonnen we al voor mijn verlof met een ellendige periode. Mijn man en ik kregen toch allebei corona. Ik was toen 27 weken zwanger en ik kreeg het zwaar te pakken. Hij had het opgelopen op zijn werk en meegenomen mee naar huis. Ik heb bijna drie weken alleen maar platgelegen op de bank, hondsberoerd en de week erna nog aan het kwakkelen met klachten. Naar het schijnt lopen zwangeren het toch vaak zwaarder op, omdat het immuunsysteem aardig al wat te verduren heeft tijdens de zwangerschap. Echt top.
En ondertussen staat de rest van je leven stil. Geen controles bij de verloskundige, helemaal niks. En ondertussen maak je je toch zorgen of de corona geen invloed heeft op de kleine. Dus toen de gynaecoloog vlak voor de bevalling vroeg of we bloed en dergelijke wilden afstaan voor onderzoek naar corona tijdens de zwangerschap, hebben we volmondig ja gezegd. Alles om de wetenschap daarin maar te helpen.
Na vier weken stond ik eindelijk weer op de werkvloer, maar helaas voor maar drie uurtjes per dag, want meer trok ik gewoon echt niet. Eenmaal thuis verdween ik meteen mijn bed in om te slapen tot aan het avondeten. Zo heb ik de laatste weken voor mijn verlof gespendeerd. Even werken, slapen en naar de bekkenfysio én de gewone fysio voor revalidatie na corona. Eten koken voor mijn gezin heb ik echt wekenlang niet meer gekund. We hadden "geluk" dat mijn partner het minder zwaar kreeg dan ik, maar ook hij heeft nu maanden na dato nog steeds last van de restklachten.
En toen ging mijn verlof in. Ik was doodop van de aanslag die corona op mij gedaan had. Nesteldrang heb ik gewoon niet aan toe kúnnen geven, omdat ik wist dat ik dan de volgende dag hartstikke beroerd zou zijn. Per dag heb ik steeds een klein klusje gedaan en verder vooral veel gerust, mijn oefeningen gedaan en de tijd volgemaakt tot ik zou gaan bevallen. Lekker ontspannen op de bank met een boek heb ik dan weer niet kunnen doen. Lezen deed voor een lange tijd nog teveel zeer aan mijn ogen. Ook dat deed corona met me. En degenen die mij kennen, weten dat ik echt een boekenverslinder ben.
Maar was dit in alle rust alleen? Ha, nee, hoor... Hallo lockdown nummer twee. We waren bijna een soort militaire basis hier geworden. Ieder kind op zijn eigen plek. G. op zijn slaapkamer, K. in de keuken en L. in de woonkamer, allemaal online les. Dus ondertussen moesten wij nog als een soort sergeanten in de gaten houden dat iedereen gewoon goed werkte. Lunchtijd was ook verspreid voor iedereen, want niemand had pauze tegelijk. Gezellig.
Oké, ik keek ernaar uit dat de lockdown zou eindigen en dat ik toch een beetje welverdiende me-time kon krijgen. De lockdown met de scholen eindigde na mijn bevalling. Het kwam mooi uit dat ik in de kerstvakantie beviel, dus we hebben met ons gezin goed aan het nieuwe ritme met een baby kunnen wennen. Het jammere was wel dat we door de maatregelen echt heel weinig kraamvisite hebben kunnen ontvangen. Het voordeel was wel dat we daardoor in de kraamweek wel lekker rustig aan hebben kunnen doen, in plaats van "we moeten nu badje gaan doen voordat de visite komt." Visite was immers pas mogelijk nadat de kraamzorg weg was.
En nu de kids grotendeels weer normaal naar school zijn, zou je zeggen dat ik dan eindelijk een beetje me-tijd kon krijgen. Maar helaas. We hebben dagen gehad dat een kind thuis was, omdat de juf ziek was, al dan niet met corona. De oudste is nog lang thuis geweest, want middelbare school. Die gaat nu halve dagen naar school, wat ook niet heel chill is. In mijn hele verlof heb ik dus geen dag gehad dat ik helemaal alleen thuis was, al dan niet met baby. En ja, daarin vond ik mezelf best wel even zielig. De verwachtingen die ik had van mijn verlof zijn gewoon allemaal in rook opgegaan.
De hele coronatijd is sowieso voor ons autisten al vrij lastig geweest. Aan de ene kant vinden we dat minder sociaal moeten doen wel echt heerlijk. We zijn echt wel huismussen, maar aan de andere kant zijn we ook de regelmaat en duidelijkheid van het leven zoals het was volledig kwijt. Het is iedere keer maar weer afwachten met zo'n persconferentie wat er nu weer gaat veranderen. En autisten en veranderingen gaan zo ontzettend goed samen.
Niet.
Maar hey, we hebben ons er wel keer op keer doorheen getrokken. Ieder kind heeft ook zo zijn strubbelingen gehad om aan dat thuisonderwijs te wennen. L. zat in het begin vrij snel te huilen als iets anders liep dan ze dacht. Ze raapte zichzelf wel snel bij elkaar, maar makkelijk vond ze het niet.
Ik mag over een week weer aan het werk. En daar waar ik in een normale situatie waarschijnlijk gedacht zou hebben van 'hè, jammer, maar so be it', heb ik nu zoiets van 'eindelijk'. Ik mis het menselijk contact. Mijn werk is heel sociaal en dat hele dagen thuis zitten is echt niet mijn stijl. Ik kan heel slecht stilzitten en maak me veel liever nuttig. Ik ben dol op ons kleine meisje en ik ga haar ook echt wel missen, maar het lijkt erop dat ik mijn me-time straks op mijn werk ga krijgen. Ik heb ons kleine meisje kunnen showen op mijn werk en toen merkte ik al dat mijn handen begonnen te jeuken en moest ik me inhouden om niet daadwerkelijk werk te gaan doen. Ook al had ik de kleine meid in de draagdoek bij me en was dat niet zo superhandig om te doen. Ik vind mijn werk echt superleuk, heb je het gemerkt?
Inmiddels ben ik gelukkig grotendeels hersteld van corona. Het feit dat ik bevallen ben, zal daar een hoop aan meegeholpen hebben. Gelukkig heb ik daar nu door het vele thuis zijn wel alle rust voor kunnen en moeten nemen. Ik merk er met vlagen nog wat van, afhankelijk wat ik per dag gedaan heb. Wat ik wel gewoon bizar blijf vinden dat corona zo'n aanslag op je lichaam kan doen. En ach, vermoeidheid hebben we nu sowieso wel met al die gebroken nachten, haha.
Dus ja, mijn zwangerschapsverlof is compleet anders geweest dan ik me had voorgesteld. We hebben wel heel veel quality time gehad met het gezin wat ook wel heel erg fijn was. We zien er ook echt de positieve kanten wel van in, maar toch, dat kopje thee met een boek op de bank in stilte, had ook wel heel fijn geweest.
