Kwetsbaar

Ik zie en hoor alles om me heen. Het mooie van de natuur, een hongerige lijster op het station op zoek naar het eten. Het gekwetter wat daarbij gepaard gaat. Ik zie daarin het kwetsbare wat vaak zo onzichtbaar verborgen zit.

Zo zie ik mijzelf ook. Ik kom veelal over als een sterke vrouw, maar als je me beter kent, weet je dat ik heel kwetsbaar ben. Van die momenten dat ik breek en moeite heb mijzelf bij elkaar te rapen. Op het werk gaat het tegenwoordig veel beter, ik raak weinig meer overprikkeld en weet alles om me heen steeds beter te handelen. Ja, toegegeven, niet alles gaat nog perfect, maar ik ben ook maar een mens. 

Maar juist dan, als het op het werk wel goed gaat, kan het thuis ineens omslaan. Want thuis hoef ik mezelf niet altijd voor te doen als de sterke. Ik heb inmiddels een hele lieve man die mij daarin kent en mij daar de ruimte voor geeft. Zo had ik gisteravond even een breekmomentje. Overprikkeld pur sang en hij gaf mij de ruimte om me even dat halfuurtje terug te kunnen laten trekken, oordoppen in en even niets. Onze kat voelt mijn overprikkeld aan zijn erg goed aan, en kwam me al snel vergezellen met zijn gezelschap. En dan eventjes die rust doet me dan heel erg goed. Dat ik merk dat ik niet doorsnee heb, sneller moe ben dan een gemiddeld mens door alle prikkels om mij heen. Ik vind werken echt heel fijn om te doen, het laat me op een andere manier nuttig voelen dan de afgelopen jaren van thuis zijn. Maar het blijft nog niet altijd makkelijk. Het is blijven anticiperen op mijn medemens. Hoe reageren ze? Wat vinden ze leuk? Wat vinden ze grappig? Waar zijn de grenzen? Inmiddels ben ik daar best goed in geworden om het aan te voelen, maar het blijft moeite kosten. Sociaal doen gaat me niet altijd vanzelf goed af, Zeker met sommige klanten vind ik het dan moeilijk om erop in te spelen dat ze zich welkom kunnen voelen in de winkel. Afkijken en leren van mijn collega's is een uitstekende leidraad voor mezelf geweest.

Na alle hectiek na de bruiloft is de rust wedergekeerd, hebben we een ritme met zijn allen weten te vinden en genieten we van het getrouwde leven. Mijn partner werkt parttime en verzorgt de kids, waar hij het fantastisch mee doet ook al ziet hij dat lang niet altijd zelf zo, terwijl ik fulltime werk en deze verdeling werkt prima voor ons. Niet traditioneel, maar wel functioneel. 

De kids zijn ook dol op hem en met zijn allen weten we onze draai te vinden binnen deze hectische wereld waar we ons zoveel moeten aanpassen. En thuis hoeft dat niet. Daar mogen ze hun meltdown krijgen, daar mogen ze in alle veiligheid leren om om te gaan met hun emoties en impulsen. Thuis mogen ze kwetsbaar zijn.

En ik ook.