dinsdag 27 september 2016

Gezin, werk, school... Gotta combine them all?


De wekkers naar 5:45 en 6:05. Een kwartier alles opschuiven. Extra drinkbeker voor mijn eigen werk bij de broodtrommels van de kinderen. Vriendelijk zijn, vooral vriendelijk zijn. Altijd vriendelijk aan de telefoon, in de winkel, naar de collega's. Ik kan dat. Natuurlijk kan ik dat, want zo ben ik. Eerlijk en vriendelijk van hart.

Voor degenen die het gemist hadden, ben ik recentelijk begonnen met een studie tot Opticien Manager. En dat is één dag les, de rest werken. En een prachtig mooie kans werd me vorige week aangeboden om 5 dagen te komen werken bij een leuk bedrijf! Maandags had ik hen gebeld en gemaild, dinsdags zat ik al op sollicitatiegesprek en donderdag kon ik al beginnen! Leuk! Leuk? Ja, en nee. Ik vind het onwijs tof dat ik dit kan en mag doen. Na jaren thuis te zijn geweest bij de kinderen, kan ik wat voor mezelf gaan doen en hoe! Maar blimey, verandering!
Van fulltime huismoeder naar fulltime werkende moeder. 1 dag school, 5 dagen werken. Mijn weekend bestaat uit anderhalve dag. En wauw, wat is dat pittig. Ik heb nog meer respect gekregen voor andere werkende moeders. Natuurlijk moet ik nog wennen aan het feit dat werken is en alles wat daarbij komt kijken, maar wat komt er een geregel om de hoek kijken aangaande mijn kinderen. Mijn lieve meisje is gisteren gestart op het kinderdagverblijf en doet het ontzettend goed daar. Ik hoop binnenkort een oplossing te hebben voor mijn jongens voor BSO, maar tot die tijd staat er een hele lieve moeder van school voor ons klaar en wat ben ik daar dankbaar voor dat er dat soort mensen bestaan. En ik heb uiteraard nog mijn lieve verloofde die me ondersteunt daar waar het kan. 

Half 8 naar de bus, misschien nog eerder als het lukt. Meisje naar de opvang brengen met de bus, jongens naar school brengen met de bus en hup gauw in de tram, door naar mijn werk of school. Proberen te lezen om mijn gedachten even op een ander spoor te brengen. Ik begin al aardig het een en ander te kunnen en door te hebben op mijn werk, maar langzamerhand begint het wel in te kicken wat een veranderingen we doorstaan hebben. En als er gewoon iets is waar we het niet zo heel goed bij doen, dan is het verandering. En daar waar ik dacht dat ik mijn Asperger wel "onder controle" had, dan had ik te makkelijk gedacht. Thuis zijn is immers veel minder sociaal en actief dan wanneer je aan het werk bent en constant met mensen bezig ben. En ik ben nogal veel met mensen bezig! Ik kijk alles af van mijn collega's, zie hoe ze reageren op situaties en klanten en dat is ontzettend leerzaam voor mij en merk ik dat niet alles me vanzelfsprekend afgaat. Ik kan me best goed staande houden tussen mijn collega's, maar ik merk ook de "gebreken" die mijn manier van werken met zich meebrengen en dat is soms lastig. Dingen die ik te letterlijk oppak of niet duidelijk waren en dat er dan even iets mis ging. Het voordeel is dan wel, als ik eenmaal iets weet, dan onthoud ik dat bijna altijd wel. Ik leer gewoon heel snel. Het is zo ontzettend zwaar dat soms mijn hoofd gewoon pijn doet van alle indrukken en dan probeer ik voor mijzelf even een minder sociaal klusje in te bouwen om even mijzelf bij elkaar te trekken en weer goed te kunnen functioneren. 
Heb ik er spijt van dat ik dit begonnen ben? Nee. Is het zwaar? Ja, absoluut. Uitgeput 's avonds op de bank ploffen na een hoop gereis en werk en ondertussen nog je gezin draaiende houden. De jongens zijn wel heel begripvol en lief aangaande de situatie en vinden het wel tof dat ik nu ook werk tegenwoordig. Het is desalniettemin toch moeilijk om mijn kinderen minder te zien, maar ik weet waar ik het voor doe. Om uiteindelijk een diploma in handen kunnen hebben en ook mijn eigen inbreng qua financiën in het gezin te hebben in plaats van vanuit de bijstand mijn aankomende huwelijk in te rollen, want dan kom je echt niet makkelijk meer uit de financiële sores. Yay voor geen bijstand meer nodig hebben! En de waardering die je hebt binnen je werk is wel heel erg fijn. Een bril die ik heb kunnen repareren, een klant die ik aan de telefoon kon helpen. Het zijn de kleine dingen nog momenteel, maar zo leuk om te doen. Mijn werkgevers weten nog niet dat ik autisme heb, maar dat is iets wat ik binnenkort toch wil aankaarten. En dat is dan niet om het als "excuus" te gaan gebruiken, want daar heb ik een gruwelijke hekel aan. Maar het kan het een en ander verklaren over hoe ik bijvoorbeeld reageer op bepaalde situaties, hoe ze mij dingen kunnen leren en dat ze er me niet raar om aan hoeven te kijken. Hopelijk. Ik blijf positief dat er begrip voor kan zijn. En ik vind het doodeng om dat te vertellen, maar ik vind wel dat ze er recht op hebben dat te weten over hun werknemer. 

Ik heb deze blog ook niet geschreven om er meer "eer" om te krijgen, maar om ook het besef te doen landen hoe zwaar het kan zijn voor volwassenen met autisme om te kunnen functioneren binnen de werkende wereld. Soms zou ik ook wel liever geen autisme hebben en lekker makkelijk om kunnen gaan met veranderingen et cetera, maar dit is wat er bij mij hoort en hoe ik functioneer. En dat heeft zijn perks en quirks. Ik heb door de jaren heen al geleerd om meer assertiever te zijn en daar pluk ik nu al de vruchten van. Zo heb ik vorige week een docente van mij aangesproken. Ze gaf ons in de klas de instructie om een opdracht uit het werkboek te maken en daarbij legde ze nog het een en ander uit. Terwijl ik die opdracht geconcentreerd aan het maken was, stelde ze mij een vraag over de stof. Schakelen lukt me dan echt niet op dat moment en ik sta dan met een bek vol tanden terwijl ik het antwoord echt wel wist. Ik heb haar dit uitgelegd dat ik dit niet fijn vond en daar had ze alle begrip voor en vond ze goed dat ik dat gezegd had. 

En nu kruipt deze vermoeide moeder haar bed in, want de wekker gaat weer vroeg!

vrijdag 26 augustus 2016

Ritme

Yay! De scholen zijn weer begonnen! Ik zal eerlijk toegeven, ik ben geen groot fan van de zomervakantie. Het grootste voordeel van de zomervakantie vind ik het kunnen uitslapen en meer tijd met de kinderen kunnen hebben. Het nadeel is, meer tijd met de kinderen hebben in een vrij ritmeloze omgeving. En als er iets is wat we liever in huis hebben, dan is het ritme en structuur. 

De vakantie zijn we nog best goed doorgekomen, voor mijn gevoel duurde het niet zo lang als ik voorheen ervoer. Het scheelt dat wij tegenwoordig in de grote stad wonen en daardoor veel meer uit de voeten kunnen en leuke dingen kunnen doen, maar desalniettemin, het is niet het gewone ritme. Ik persoonlijk baat ook veel beter bij het schoolritme, dan het vakantieritme, Ja, het is vroeg dat de wekker gaat, maar het is wel structuur. Ik ben constant uit mijn doen als ik geen structuur heb in de dag. Ik heb geprobeerd die zoveel mogelijk nog aan te brengen in de vakantie, maar het is wel lastig. De downside is dat ik zonder structuur acuut chaos creëer in mijn hoofd. Ik ga belangrijke en onbelangrijke dingen vergeten, ik ben sneller geïrriteerd door kleine dingetjes en ik voel me algeheel uit mijn doen. Ik ben constant aan het puzzelen met hoe ik de huishoudelijke taken in het vat moet gieten zonder mal. Tijdens schooldagen hebben we de mal van de schooldag. Ik sta op om 6:00/6:20, afhankelijk of ik nog even douchen moet. Om 6:30 trommel ik de heren uit bed en ga ik madam aankleden. 6:45 sta ik bij het aanrecht de lunch te smeren en het ontbijt te verzorgen zodat ik om 7:00 aan tafel zit met de kinderen te ontbijten. 7:30 moet iedereen van tafel zijn. Vooral K. is niet zo'n snelle eter, dus ik heb extra tijd tijdens het ontbijt voor hem ingepland. Daarna is het tanden poetsen, haren doen, schoenen aan en om 7:45 naar de tram lopen. 8:10 zijn we bij school zodat ze nog 10 minuten hebben om de eventuele opgelopen obstakels onderweg uit hun systeem te krijgen. Een voorbeeld kan zijn dat G. sneller was dan K. bij de stoplichten om op de knop te drukken en dan is K. teleurgesteld dat hij het niet kon doen. Resultaat: K. die op het schoolplein op de grond gaat zitten. In die tien minuten raakt hij dan vaak wel weer afgeleid door andere spelende kinderen en dan kan ik hem zonder al te veel morren om 8:20 naar de klas brengen. G. zit tegenwoordig op de begane vloer bij de bovenbouw, dus voor hem is het knuffel geven en hij gaat de klas in. K. breng ik dan naar boven, knuffel en kus en hij gaat ook de klas in en om 8:25 loop ik weer richting de tram. Daarna verschilt het per dag wat ik dan nog doe, boodschappen doen, meteen naar huis, maar het eerste ritme is gezet en dan kan ik mijn eigen ding ook gaan doen. Vanaf volgende week vrijdag gaat madam de dinsdagochtend en vrijdagmiddag ook naar de peuterspeelzaal, die achter de school van de jongens zit anders halen we het tijdsgewijs niet. Nog meer structuur in ons dagritme. 

Ik merk heel sterk nu de scholen weer zijn begonnen dat het gewone ritme er weer is. Ik begin weer helderder na te denken en ik kan me vasthouden aan de structuur die toegepast is in ons huis. De kinderen moesten en moeten nog wennen aan het gewone ritme, maar ik merk aan ze dat ook zij er beter bij functioneren. Alleen L. heeft nog moeite met het vroege opstaan en die slaapt dan ook nog heel wat af. Toegegeven, de hitte 's nachts van deze week helpt ook voor geen meter. 

Voor de kinderen was het wennen. Een andere klas, andere juffen, nieuwe of andere regels. G. begint met schoolzwemmen vanaf vandaag en was daar best wel heel erg zenuwachtig over. Normaliter vindt hij zwemmen doodeng en zet het op een gillen bij het water. Ik hoop van harte dat het met de hulp van school wel goed gaat komen. Persoonlijk ben ik erg blij dat de jongens op het speciale basisonderwijs zitten, want er is zoveel meer begrip voor hen in hoe ze werken en reageren. En dat ook vanuit ouders om je heen. Niet het gevoel te hebben raar aangekeken te worden, omdat je kind anders reageert dan verwacht wordt.
Er zijn zelfs leerkrachten die weten dat ik Asperger heb, die daar rekening mee houden. Voorstellen om even rustig in de klas te praten in plaats van te overleggen op de drukke hal. En dat is echt heel erg fijn om te merken dat er respect voor is. Want je weet niet hoe het is om autisme te hebben, als je het niet hebt. Het valt zo moeilijk uit te leggen hoe er gefunctioneerd wordt door mensen met autisme, maar het maakt ons niet meteen compleet anders of eng of raar. Rust, reinheid en regelmaat zijn al keynotes. Dat gold vroeger al als wijsheid, en daar blijf ik bij dat dat vandaag de dag nog steeds goed is. 

vrijdag 22 juli 2016

Schuldcomplex

Een bijna degelijks terugkerend euvel. Mijn schuldcomplex. Ik moet toegeven dat mijn jeugd en opvoeding deels hebben bijgedragen aan het vormen van mijn schuldcomplex, maar veel komt ook van nature. Ik heb me altijd al minderwaardig gevonden in de buurt van andere mensen. Anderen deden het altijd beter of waren slimmer of ik deed het gewoon niet goed genoeg. Ik betrok alles qua negativiteit op mijzelf. 
Als je je al anders voelt dan de mensen om je heen en je ziet je eigen tekortkomingen, slaat dat extra hard terug op jezelf. Je vraagt je af waarom je niet zo goed mee kan komen met de mensen om je heen. Waarom lukt het hen wel om zo natuurlijk sociaal te kunnen doen? Waarom lukt het hen wel goede relaties te kunnen blijven onderhouden? Voor mij kost het erg veel moeite om contact te onderhouden met mensen en als er soms iets misgaat in het contact, kickt het schuldcomplex direct in, betrek ik alles als een persoonlijke aanval en sla ik dicht. Ik beet niet altijd gauw van mij af, bang om mensen te kwetsen, maar ik heb geleerd dat niets zeggen ook niet werkt. Als ik mijn grenzen aangeef, dan doe ik dat al met een knoop in mijn maag, bang dat anderen me erop afrekenen en me als minder zien omdat ik niet meegeef. 

Van nature wil ik alles goed doen en als er dan iets misgaat, dan reken ik mezelf dat hard aan. Ik heb geleerd dat mensen het niet altijd zo bedoelen en je niet meteen af willen branden, ook al geloof ik het gevoelsmatig volslagen niet. Gevoel en verstand strookt immers ook niet altijd met elkaar. Sterker nog, heel vaak niet zelfs. Ik wéét het vaak wel dat mensen het niet zo bedoelen, maar het schuldgevoel is zo sterk aanwezig, dat het me moeite kost om het te geloven. Ik geloof het ook met moeite als iemand mij een compliment geeft, omdat van binnen dan alle negatieve gedachtes over mijzelf meteen naar boven geworpen worden. Ik ben eindelijk op het pad dat ik mezelf kan accepteren voor wie ik ben en wat er goed is aan mij, maar dat heeft veel moeite gekost en ik ben er nog lang niet. Het scheelt voor mij dat ik van nature een optimist ben en het positieve in mensen zie en ik dat ook naar mezelf kan terugkaatsen. 

Ik bedoel het altijd goed als ik iets zeg. Ik wil het altijd goed doen. Praten in persoon is niet mijn sterkste kant. Schrijven gaat me immers altijd veel beter af. Dus als ik iets zeg of niet zeg of door chaos dingen vergeet, lijkt het soms voor mensen alsof het me niks kan schelen. En als ik dan uiteindelijk erachter komt dat er mensen boos of geïrriteerd zijn, kickt het schuldgevoel in en wil ik het liefste vluchten, want immers, het lijkt er dan weer op dat ik het weer niet goed gedaan heb. Het is een eeuwig durende strijd waar ik mee te dealen heb en ik wil wel met mensen omgaan, maar het kost ook gewoon zoveel moeite om dat goed te doen, dat ik me geregeld ook graag even afzonder om op mezelf te kunnen zijn zonder sociale verplichtingen. De optelsom van factoren voor mij om om te gaan met mensen is best wel zwaar, maar voor de mensen die me dierbaar zijn, is dat het me wel waard. Schuldcomplex daarbij op de koop toe en een gezonde dosis verstand en reflectievermogen. Ik herinner mezelf geregeld aan mijn goede punten om te gaan geloven dat het ook goed is. Het is een leerproces en een strijd die door de omgeving onderschat kan worden. Mezelf positief gaan zien is al een hele overwinning op zich!

vrijdag 1 juli 2016

"Obsessies"

Obsessie is eigenlijk niet het goede woord, maar zo kan het voor de buitenwereld wel vaak overkomen. Ik heb zelf sterk de neiging mezelf helemaal te kunnen onderdompelen in één bepaald onderwerp of gebied, zelfs meerdere tegelijk waar ik dan heel enthousiast over kan zijn. Zo erg dat ik het moeilijk vind mijn mond erover te houden en vaak vergeet wat anderen er eigenlijk van vinden en of het ze überhaupt wel interesseert. Om een paar voorbeelden te noemen van obsessies van mij over de afgelopen jaren: uilen, Doctor Who, draagdoeken, genealogie, gamen, de kleur groen en vast nog wel veel meer. Niet alles is meteen slecht, maar het gevaar bestaat dat ik er te veel mee bezig kan zijn waardoor ik mijn omgeving vergeet. Sinds ik moeder ben, zit er wel een of andere timer/sensor ingebouwd die mij tijdig waarschuwt wanneer ik de kids bijvoorbeeld op moet halen of het huishouden moet doen. Mijn laatste bijgekomen obsessie is alles aangaande autisme. Natuurlijk was ik er voorheen wel mee bezig, omdat twee van de kinderen het ook hebben, maar sinds ik zelf de diagnose heb, is er een wereld voor me opengegaan en zoveel meer begrip dat het dus voor omstanders wel een beetje afschrikkend kan werken. Mijn excuses in ieder geval hiervoor, ik wil alleen maar via deze blog mensen helpen en bewust maken van de belemmeringen en voordelen die het kan hebben. Ik heb puur mijn eigen beleving natuurlijk en voor ieder persoon met autisme is het natuurlijk anders.

Mijn obsessies definiëren wel wie ik ben, wat ik leuk vind. Als je mijn huis binnenloopt zie je kamers in ieder een andere groentint, uilen verspreid en dvd'd/blurays van mijn favoriete films in de kast. De rest is vrij "leeg" ingedeeld, omdat dat voor minder prikkels bij ons thuis zorgt en dus ook meer rust. Vroeger had ik een hele kast vol met alleen maar Doctor Who merchandise en nog veel meer. Ik heb mijn best moeten doen om niet teveel te verzamelen, want anders houd je gewoonweg geen ruimte meer over. Ook als ik iets zie wat te maken heeft met een van mijn interesses, bedenk ik mezelf eerst of ik het echt nodig heb, of ik hem echt leuk vind. Ik koop bijvoorbeeld niet iedere uil die ik zie, ook al zou ik soms wel willen. Sommige uitvoeringen van uilen zijn ook wel eens spuuglelijk, laat dan maar zitten. Ik kan dan ook wel echt heel erg blij vonden als ik iets nieuws gevonden heb. Een paar jaar geleden had ik voor een habbekrats bij de Kruidvat een beeldje gevonden van een sneeuwuil. Net zoals Hedwig uit Harry Potter. Helaas hadden mijn onstuimige jongens het gepresteerd Hedwig uit de kast te laten vallen tijdens een stoeipartij waardoor haar koppie in scherven lag. Een lange poos heeft ze met een gat in haar hoofd in de kast gestaan. Ik was er best verdrietig om, mag je weten. En pas na ongeveer een jaar had ik het op me genomen om haar te gaan lijmen, wat een rotwerk was. Het resultaat was uiteindelijk best goed op één missend scherfje na, maar Hedwig was weer goed om naar te kijken. De euforie die ik daardoor beleefde is een gevoel die ik niet vaak ervaar. Ik weet niet waarom ik zoveel waarde aan dit ene beeldje gehecht heb. Misschien komt het omdat ik ook groot fan ben van Harry Potter en tsja, als je dan de uil uit Harry Potter hebt, dan heb je natuurlijk een goede combinatie te pakken. 

Ik ben ook niet van "half"geïnteresseerd. Als ik iets leuk vind, vind ik het ook écht leuk en kan al snel doorslaan in overenthousiast met een flinke tic van hyper gedrag, omdat ik het zo leuk vind. Als ik iets niet leuk vind, vind ik het ook echt niet leuk en duurt het best lang eer ik overtuigd ben dat iets leuk kan zijn. Vind ik het eenmaal wel leuk, tsja, dat riedeltje vertelde ik al. 

Mijn kinderen hebben zo ook hun eigen obsessies. G. is helemaal fan van Minecraft en het Mario universum, terwijl K. zich juist heel erg bezighoudt met dingen uit de natuur. Hoeveel stenen en stokken hier al niet het huis in zijn gesleept! Onderwerpen te over voor hen als je met ze in gesprek wilt gaan. Het openbaar vervoer is ook een onderwerp voor beiden heren wat al snel zijn roulatie in de gesprekken vond sinds we naar de stad zijn verhuisd. 

De voordelen van deze obsessies is wel dat we al snel heel veel over een bepaald onderwerp weten. Ach, volgens mij kunnen we dan meer zeggen dat we meer expertise op dat gebied hebben , dan dat we geobsedeerd zijn. Vooralsnog zijn de onderwerpen die de kinderen interesseren wel de onderwerpen waar ik ook wat vanaf weet, maar ik ben soms een beetje bang voor de dag dat ik het niet meer weet en niet mee kan gaan in hun obsessie, maar ook dat komt vast wel op zijn pootjes terecht.

vrijdag 17 juni 2016

Woorden zijn lastig

Het klinkt zo simpel. Even praten met iemand of een belletje plegen naar instantie. Ha, als het toch eens zo simpel was, zou ik er nu geen blog aan wijden. 

Ik vertelde al eerder dat ik over alles nadenk wat ik zeg tegen iemand. Dat is al pittig genoeg an sich, maar daarbovenop komt ook nog dat mijn denken en wat ik zeggen wil vaak niet eens meer strookt. Ik ben vele malen beter in het verwoorden van mijn gevoelens en gedachtes als ik schrijf, dan wanneer ik spreek. Mijn hoofd lijkt er een grote mumblejumble van te maken. Plus, ik kan niet tussen de lijnen door lezen. Als iemand iets van me wilt weten of gedaan wilt krijgen, moet dat echt direct tegen me gezegd worden zonder onduidelijkheden. Ik pak geen hints op. En als ik het wel oppak, raak ik er erg verward door omdat ik niet zo goed weet of diegene het wel zo bedoelde of niet en of ik het wel of niet goed opgepakt heb. Was het wel een hint? Of niet? Ik heb duidelijkheid nodig, simpel. Er staat me nog een situatie helder voor de geest dat ik vroeger een keer de opdracht gekregen had van mijn stiefmoeder om naar het postkantoor te gaan om drie velletjes postzegels te halen. Dus oké, ik naar het postkantoor en ik kwam met drie velletjes terug. Waarop ik een verwijt kreeg waarom ik de bijbehorende agenda niet mee had genomen. Was er een bijbehorende agenda? Het was dus zo'n actie waar je bij drie velletjes postzegels een agenda erbij krijg, maar dat wist ik niet, noch had ik het gezien in het postkantoor, want mijn enige doel was om die postzegels te halen. Ik doe immers letterlijk wat er van me gevraagd word. Ja toch, niet dan?

Retorische vragen lijk ik ook bijna altijd wel automatisch te beantwoorden om er halverwege mijn zin achter te komen dat mensen geen antwoord verwachtten. Optimus derpus instantus. Tijd om awkward en snel mijn mond te houden of over te schakelen naar een ander onderwerp. 
Ik ben wel een uitstekende luisteraar, mits er geen andere gesprekken naast me gevoerd worden, want ik hoor álles om me heen. Ik ben niet de prater, want er word makkelijk over me heen gepraat en ik weet niet goed wanneer ik in kan vallen in een gesprek en wanneer niet. 
Communicatie, het klinkt zo simpel. 

De diepste gesprekken met mij worden vaker gevoerd over Whatsapp e.d. dan in real life. Ik kan mezelf veel beter verwoorden. Al deze relazen die ik hier post, had ik echt niet op een podium kunnen vertellen of op zijn minst al zo aan iemand anders. Het is een sterk punt(ik weet goed wat ik wil en schrijven kan) en een zwak punt(praten heb je domweg gewoon nodig). Zo had ik een tijdje terug toen ik voor het eerst voor mezelf bij een instantie terecht kwam dat ik mijn verhaal moest doen. Ik had alles keurig vantevoren opgeschreven in de hoop dat ze het zouden lezen, maar helaas, ik moest het wel vertellen. Dikke paniek en adrenaline door mijn lichaam en binnen de kortste keren zat ik al snikkend mijn levensverhaal te doen. Zucht. 

Sociaal doen heb ik mezelf aan moeten leren. Ik heb het afgekeken van mensen om mij heen. Wat is netjes, wat is leuk, waar hebben mensen het zoal over. Het komt niet echt van nature. Het liefst ben ik thuis op mezelf lekker teruggetrokken of in situaties waar mensen je niet kennen en je gewoon je ding kunt doen. Ik heb het mijzelf aan moeten leren om van jongs af aan tegen de kinderen te praten. Een moeder die niets zegt, daar leren ze ook geen vocabulaire van immers. Ik vind het ook wel heerlijk om in de stad te leven, want je kunt er zo heerlijk anoniem zijn. Ik kan met de kids een middag weggaan en geen bekenden tegenkomen en ons eigen plan trekken. Omdat we autisme hebben, voel ik mij al wat anders dan de meeste mensen en het fijne van hier wonen vind ik dat je gewoon geaccepteerd word en je er makkelijker bij kunt horen. Zo heb ik sinds we verhuisd zijn moeiteloos contact gemaakt met diverse moeders op de school van de jongens en hebben we het heel gezellig op de momenten dat we wachten. Dat is echt heel fijn! 

Communicatie is een dagelijks terugkomend probleem en het is waar we constant mee dealen. De woorden in ons hoofd komen er negen van de tien keer niet goed uit en dat maakt ons wat onhandig. In een meltdown is communiceren een van de eerste dingen die er bij mij mee uitscheid, omdat het me al zoveel moeite kost. Als ik iets wil uitleggen, moet ik vaak mezelf tot kalmte manen (mijn hoofd lijkt overuren te draaien met gedachtes die over elkaar heen buitelen) en dan pas beginnen met praten. Maar ja, vaak is dan al het moment voorbij dat je iets zeggen wilde. Een goede opmerking, een grapje, een herinnering ophalen, allemaal van die dingen die je goed moet kunnen timen. Tsja, woorden zijn lastig. 

vrijdag 10 juni 2016

Meltdowns

Meltdown: Het gevolg door een te grote hoeveelheid prikkels te hebben moeten verwerken en niet de rust hebben gekregen om het te kunnen voorkomen.

Ik ben die moeder die in de Jumbo met een kind staat, al brullend. Nee, het is geen tantrum die hij gooit omdat hij zijn zin niet krijgt, maar een meltdown. Hoe vaak ik wel niet te horen heb gekregen qua goedbedoelde adviezen dat mijn kind zich aanstelt, dat ik hem maar even moet laten en hem zijn zin niet moet geven. Ik kan me nog een keer herinneren dat ik met G. naar de tandarts ging. En als er iets is waar hij bij voorbaat al een hele grote angst voor heeft, dan is het de tandarts wel. Redeneren, met hem praten, het heeft allemaal niet mogen baten. En ik trof toen een tandarts die hem hardhandig aanpakte. Tegen mij zei dat ik maar even buiten op de gang moest wachten, zodat hij zou zien dat hij zijn zin niet zou krijgen. Oh, als ik toen toch eens beter wist hoe ik om moest gaan met zijn meltdowns. Bij hem is het gewoon zo dat als zoiets gebeurd, dan krijg je hem echt niet zo ver totdat hij gekalmeerd is, en zelfs dan is de kans nog klein. Onlangs heb ik eindelijk een tandarts getroffen die hem zonder te veel problemen de stoel in kreeg. Hij begon eerst wel al te huilen en niet te willen, maar nadat ik geweest was en de tandarts hem op zijn gemak had gesteld, ging het probleemloos. Ik was zo dankbaar en opgelucht dat het eindelijk goed gegaan was.

Maar enfin, ik dwaal af. Meltdowns komen dus voor als er teveel prikkels binnen zijn gekomen die niet goed verwerkt zijn, dat kunnen leuke en niet leuke dingen zijn overigens. Langzaamaan leer ik de signalen bij mijn kinderen en mijzelf herkennen wanneer er een meltdown in zicht is. Bij G. merk ik het aan hem dat hij een brutale mond begint te krijgen en boos wordt. K. wordt juist heel halsstarrig en opstandig, hij kijkt je niet aan en draait constant van je weg. Het beste bij beiden werkt sowieso door hen even rust te geven, ook al willen ze dat op dat moment niet. Ze even naar hun kamer te sturen totdat ze gekalmeerd zijn. Dan gaat het wel weer. Ben ik niet op tijd, dan heb ik hun meltdown te verduren en dat kan gepaard gaan met slaan (uit onmacht omdat ze zo overweldigd zijn) tot een hysterisch huilend kind. Voorkomen is hierbij absoluut beter dan genezen, want de herstelperiode na een meltdown is zoveel langer dan dat je het voor bent. Soms lukt het ook niet om ze rust te kunnen geven als we bijvoorbeeld weg zijn. Meltdowns zijn ook veel gebruikelijker na of tijdens een dag weg. De tijd nadat je weer terug bent, is er zoveel meer onrust en meltdowns. De dag erna hebben ze vrijwel altijd wel nodig om weer bij te komen. Maar betekent dit dan dat ik leuke dingen zou moeten vermijden? Absoluut weer niet. Soms is de meltdown het ook waard. Een dag pretpark, gaan winkelen etc. Dat moet immers allemaal ook wel kunnen. Maar ik probeer het wel te beperken door rust in te bouwen in de week. Drukke dingen doen we in het weekend of woensdagmiddag, de rest houden we voor rust.

Nu ik het bij mezelf ook beter kan herkennen, merk ik de signalen ook beter op wanneer ik merk dat ik rust nodig heb. Nu als alleenstaande moeder kan ik lang niet altijd de rust pakken die ik nodig heb, maar ik heb geleerd mijn meltdown voor me uit te schuiven als het echt niet anders kan. De impact daarna is vaker helaas ook wel wat groter, maar mijn kinderen zijn me belangrijker. Immers moet ik er voor hen kunnen zijn. De rust herpakken doe ik wel dan zodra ze naar bed zijn.
Een meltdown doorstaan is an sich echt heel pittig. En het is hier dagelijkse kost om erop te letten ze te voorkomen. Ik plan bewust niet teveel dingen op één dag, bouw rust in doordeweeks en rustmomentjes overdags zowel voor mijzelf als mijn kinderen. Op school mogen de jongens vragen om een time-out om even tot rust te komen.
De meltdowns doorstaan van de kids en mijzelf is best zwaar en het wordt door je omgeving al snel onderschat wat een impact het op je heeft. Als ik tegen een meltdown aan zit, word ik snauwerig en kan ik erg weinig hebben. Heb ik eenmaal de meltdown, dan raak ik in mijzelf gekeerd, vind praten al de grootste moeite om te doen en alles om me heen registreert niet meer zo goed. Je ziet het al, ik moet die momenten voorkomen om goed te blijven functioneren. En dit gebeurd dus ook bij mij na leuke dingen. Dat betekent niet dat ik het niet leuk vond, maar ik raak ook overprikkeld door de leuke prikkels. Sociale aangelegenheden kosten me immers gewoon veel energie, ongeacht of ik het leuk vind of niet.

Over het algemeen gaat het wel goed zo in het dagelijks leven. In een rustige week met weinig dingen op de agenda zijn er ook veel minder meltdowns bij de kids en mijzelf. Ik probeer zoveel mogelijk de omgeving prikkelarm te houden. Het huis bestaat uit rustige kleuren, ik houd alles zo goed mogelijk opgeruimd en netjes. Het mag kaal lijken voor een buitenstaander, maar voor ons betekent het alleen maar meer rust in ons hoofd. Ik ben zelf best goed geworden in het verhullen van overprikkeld zijn, sociaal gewenst gedrag te vertonen, maar wanneer ik eenmaal thuis ben, heb ik de tijd nodig om weer op te laden. Zie het maar als dat we werken als een batterij. Wanneer die op is, is die op en kun je er niks meer mee en heeft die tijd nodig om weer op te laden. Zo werkt het voor ons ook.
Je leert ermee leven en ik ben blij dat ik de signalen hier in huis steeds beter leer herkennen waardoor er meer rust bereikt kan worden en minder strijd. 

vrijdag 3 juni 2016

Geloof

Zoals ik al eerder uitgelegd heb, ik overdenk alles. En dit deed ik dus ook voor jaren met mijn geloof. Vooropgesteld: Ik ben van mening toegedaan dat ieder zijn eigen pad vind in wel en niet geloven in iets bovennatuurlijks. Daarbij respecteer ik ook altijd wat en hoe mensen hun geloof ervaren en zal ik niet degene zijn om mensen het harnas in te jagen. Ik heb respect voor ieders geloof, hierin zal ik alleen uitwijden wat mijn eigen ervaringen waren, want ik weet dat ieder persoon anders is en iedereen zijn eigen mening en ervaringswijze heeft. Discussies voeren over geloof ben ik al een tijd mee gestopt. Je kunt niet iemand bekeren vanuit felle discussies of slaan met bijbelverzen, daar drijf je mensen alleen maar mee weg.
Ik ben diverse stromingen door geweest; katholiek, evangelisch, messiaans, occult, niets. Even gesnuffeld aan gereformeerd en hervormd. En overal probeerde ik de logica te ontdekken, de redeneringen, te ontdekken wat nou echt hetgeen is waar ik thuis in zou zijn. Wat zou me nou echt dat nut kunnen laten ervaren?

Katholiek werd hem niet voor mij met al die rituelen en Maria aanbidding etc. Dat was niet mijn soort. Ik kom van oorsprong wel uit een katholieke familie, dus daar liggen mijn roots. Ik ben als kind dus ook gedoopt en heb mijn doopnamen te danken aan mijn peter en meter, die beiden nog leven. Dat principe bij de doop vind ik persoonlijk wel heel erg mooi.
Ik heb een aantal jaren in mijn jeugd de evangelische kerk bezocht. Diverse overigens. Ik ben zelf vrij sceptisch ingesteld, maar de saamhorigheid binnen dit soort gemeenten sprak me altijd wel aan. Ik heb veelal mijn vader en stiefmoeders geloof gevolgd toen ik jonger was en ik volgde ook daarin toen zij naar de messiaanse kerk begonnen te gaan. Voor wie niet weet wat dat is: simpel uitgelegd is het eigenlijk dezelfde principes als het Jodendom inclusief het houden van de Wet, maar dan gelooft men ook dat Jezus de Verlosser is. Eerst dacht ik dat ik het gevonden had, dat dit het was. Ik kon zoveel beredeneren en inlezen en bediscussiëren naar mijn hartenlust. Ik kon regels volgen die duidelijk waren. Maar uiteindelijk verloor ik door dit alles hetgeen waar het geloof om draait. De liefde die men ervaart voor God. En die had ik totaal niet. Het ervaren van liefde was sowieso voor mij al een moeilijk te bevatten iets. Iets wat al beter gaat sinds ik kinderen heb. Maar ik begreep gewoon niet hoe je iemand kon liefhebben die je niet zag of ervoer. Ik merkte niets van Zijn aanwezigheid. Na een aantal jaar ben ik met dit geloof gebroken. Ik was teleurgesteld geraakt in het geloof en ik zag er de meerwaarde niet van. Het was alleen maar strijd voor mij en het feit dat als je één regel brak, je al bekant verdoemd was. En ik breek uit mezelf helemaal niet snel regels, gezien het feit ik dan met een mega schuldcomplex zit opgezadeld. Dit resulteerde in veel angst en stress. Dat moest toch ook niet de bedoeling zijn om zo je leven te leiden. 

Ik ben daarna een beetje wezen zwerven tussen niets en occultisme, dankzij mijn exman kreeg ik hier het een en ander van mee, omdat hij dat in zijn jeugd had gepraktiseerd. Het leek me wel boeiend, maar het was niet hetgeen wat me een doel zou geven. Dit was het ook niet.
En niets geloven was het ook niet.

Ik wist dat er wel Iemand moest zijn die alles gecreëerd had. Ik kon daar met mijn beredenering niet omheen. En op een bepaald punt heb ik ervoor gekozen dat simpelweg te geloven. Dat Hij er was. Ik hoorde een heel mooi voorbeeld over iemand die ook Asperger heeft. Hij stopte in zijn hoofd alles aangaande het geloof in een doosje. En daar bleef hij vanaf, want hij wist dat als hij dat doosje open zou doen, hij zijn geloof kwijt zou raken. En dat was dus wat er steeds bij mij gebeurde. Ik dacht teveel na. Ik beredeneerde alles kapot. Ik heb maar één leven en dat wil ik zo goed mogelijk leiden. In angst leven vind ik doodzonde van mijn tijd. Alleen maar opgaan in discussies over geloof heb ik gedaan en daarmee verloor ik mijzelf en werd ik meer een wandelende Bijbel die rigide nadacht over wat er stond, dan iemand die liefdevol in je denkwereld mee wilt gaan. Ik sta ook open voor andermans geloven en belevenissen, dat vind ik echt ontzettend boeiend. Immers weet ik nu welk pad ik bewandelen wil.

Recentelijk ben ik weer een evangelische gemeente gaan bezoeken en voordat ik daar kwam had ik al bewust voor mijzelf gemaakt dat ik in Hem zou gaan geloven en blijven geloven. Mijn vriend is ook een christen, dus ik zou met hem meegaan naar de gemeente. En sinds ik de beslissing heb genomen om niet meer aan mijn geloof te gaan twijfelen, heb ik ervaren dat het goed is. Ik twijfelde teveel aan mijzelf, of ik het wel goed zou doen binnen het geloof. Maar ik ben van mening dat als je je best doet en alles vanuit een goed hart doet, het wel goed komt. Ik heb Hem nodig in mijn leven als leidraad. Iets wat me met mijn broeders en zusters verbindt. Ik heb zoveel liefde gezien en ervaren sinds ik weer terug ben gegaan. Ik weet dat Hij voor ons zal zorgen en dat heeft Hij tot op de dag van vandaag gedaan. En dat is iets waar ik zekerheid in vind en weet dat het goed komt, ongeacht wat er gebeurd.