Bekende Autist (?) (!)

Oef, ik schrok toch wel weer even van wanneer de laatste keer is geweest dat ik wat geschreven heb, haha. Met ons drukke leven heb ik niet altijd de tijd meer om even rustig te kunnen zitten om wat schrijven of ik maak er niet tijd voor en dat is eigenlijk wel zonde, want ik vind het wel leuk om mijn gedachten op papier, nou ja, in dit geval op een beeldscherm, te zetten. 

Het was vast niet te missen via mijn social media dat ik een klein tripje in de media gemaakt heb! Ik stond in de Vriendin met een supertof artikel over ons gezin met autisme, en dat is hier te lezen! De professionele fotoshoot was ook gaaf om mee te maken. Sommige foto's voelden wat onnatuurlijk om te maken, maar het was wel echt leuk om te doen. Vraag een autist om in een sociaal gewenste positie te gaan zitten. Euh... Maar! Het is uiteindelijk gelukt en ik vind de foto's wel echt mooi geworden! Maar wat ik het mooiste vind aan het hele artikel is dat ik heb kunnen laten zien hoe trots ik op ons gezin ben en dat het gewoon goed werkt voor ons. Ja, we hebben onze strubbelingen, maar welk gezin heeft dat nou niet? Dat sommige dingen nou net even anders werken dan bij anderen, tsja, wat maakt dat nou uit? 

Ik las recentelijk een artikel die het had over het feit dat we autisme niet een stoornis moeten noemen, maar een neurodiversiteit. En daar ben ik het volledig mee eens. Een stoornis zou aanduiden dat er iets mis met ons is, maar dat is het helemaal niet. We zijn gewoon anders aangelegd! Ik vergelijk het wel eens met een netwerk waar computers in staan die op Windows of op Apple draaien. Ze werken allebei anders, maar uiteindelijk werken ze allemaal. 

Daarom vond ik het ook zo mooi om te zien hoe het programma Ik Durf Het Bijna Niet Te Vragen van de BNNVARA de aflevering zo goed neergezet had. Heb je de aflevering nog niet gezien? Dan is die hier te bekijken! Ik heb veelal de opmerking gehoord dat het veel te kort duurde, haha. Toegegeven, er had nog zoveel meer verteld kunnen worden, maar dit alleen al is een goede stap in de richting dat autisten ook gewoon gelijkwaardig benaderd kunnen worden. We zijn geen robots, we reageren gewoon anders dan dat je zou verwachten. Terwijl we eigenlijk heel voorspelbaar zijn. Als ik spreek voor mezelf, dan ben ik juist heel eerlijk. Ik ben open. Ik ben superloyaal. Ik heb geen geheime agenda's. Ik voel me al schuldig als ik een dag vrij genomen heb van mijn werk! Ik kan slecht tegen onrecht en ik ben altijd geneigd het goede in mensen te zien, soms tot op het naïeve af. Schade en schande maken mij wel wijzer, maar ik leer er ook weer van. Ik ben geen doorsnee persoon en het leren kennen van een doorsnee persoon is voor ons vaak net zo verwarrend als dat het andersom is en dat vergeten mensen vaak. Zoals ik al zei in het programma; Ik zie ons niet als een last.

Door mijn autisme heb ik veel goede kanten, maar daardoor heb ik ook moeten leren mijn grenzen te bewaken en rust te pakken daar waar ik het nodig heb. Structuur aanbrengen in situaties die onoverzichtelijk zijn. Voorkomen dat ik een meltdown krijg en dat gaat heel vaak goed ... en soms niet. Maar een doorsnee mens moet ook goed voor zichzelf zorgen, dus waar zit dat daadwerkelijke verschil?

Nadat ik in de Vriendin gestaan had en nadat mijn wederhelft en ik in het programma zijn geweest, heb ik veel gehoord dat mensen het zo knap vonden wat wij gedaan hebben. Zo knap dat wij dat gedurfd hebben. En weet je? Ik vind het helemaal niet knap van mijzelf. Mensen die mij een beetje kennen, weten dat ik heel open ben over van alles. Ask me anything. Ik heb geen geheimen, ik ben een open boek. En dat maakte dit interview zowel op papier als op tv juist superleuk voor mij. Ik vertel graag hoe wij dingen ervaren. Wij zijn wie we zijn en je krijgt geen mooier geschilderde versie van ons. Dit zijn wij, gewoon puur wie we zijn en we hebben niks te verbergen. En als het optreden op tv en het artikel ervoor zorgt dat er toch weer een beetje meer begrip in de wereld komt voor mensen met autisme, wie ben ik dan om nee te zeggen om daaraan mee te helpen? 

Ik ben dankbaar dat wij de kans gekregen hebben om onszelf te kunnen laten zien. Om dat stukje mooiheid van ons te delen met de wereld. Want we zijn mooi, we zijn echt wel leuk, maar we zijn niet standaard. En standaard is ook maar saai, weet je? 

Tijdens de opnames vertelde ik nog tegen degene die ons interviewde dat ik helemaal geen doorsnee vrouw zou willen zijn. Ik zou niet standaard willen zijn. Ik houd niet van shoppen. Ik houd niet van Boer Zoekt Vrouw en alles wat typisch vrouw is. Maar is dat omdat ik autisme heb of gewoon mijn eigen persoon ben? De scheidslijn is dun en als het de wereld gewoon mooier maakt als een ieder zijn eigen persoon kan zijn, dan is dat toch goed? 

Mensen met autisme komen in verschillende soorten en vormen en maten. Mijn wederhelft ervaart zijn diagnose weer anders dan ik. Hij vindt het fantastisch om nieuwe games te kopen, terwijl ik daar heel huiverig voor ben en liever uren spendeer in eenzelfde game dan dat ik twintig andere games heb om uit te kiezen. We zijn niet allemaal hetzelfde. Als je één persoon met autisme ontmoet hebt, dan heb je ze niet meteen allemaal ontmoet.
Maar datzelfde geldt ook voor "standaard" mensen. Als je één standaard persoon ontmoet hebt, dan heb je ze ook niet meteen allemaal ontmoet. 

We zijn niet over één kam te scheren en ik daag je uit om voorbij dat label te kijken. Gewoon naar de persoon zelf. Het label is puur het begrip van hoe iemand zou kunnen werken, maar niet wie die persoon daadwerkelijk is.

Ik ben gewoon Anne. Niet Anne de Autist, niet Anne de Bekende Autist. Dat bekt overigens niet lekker.

Nee, gewoon Anne.