Toet toet

Het is nu anderhalve maand geleden dat ik mijn rijbewijs heb gehaald. Mijn rijbewijs! En dat hele traject ging niet zonder slag of stoot. Onder andere met een gezondheidsverklaring die meer werk nodig bleek te hebben, omdat ik autisme ben. Daar moest ik een hooguit 10 minuten durend gesprek voeren met een psycholoog waar je zelf nog de kosten voor mag dokken. En daarbovenop een rijtest om te kijken of je wel rijgeschikt bent.

Ik zal je zeggen, dat voelt alsof je echt minderwaardig geacht wordt, omdat je een diagnose hebt. De ene autist is de andere niet. 

Nu heb ik in de wandelgangen al wel begrepen dat die rijtest afgeschaft gaat worden voor mensen met autisme, maar ja, daar had ik nu natuurlijk weinig aan. 

En nu heb ik een auto.

En geen klein, schattig, makkelijk in te parkeren Fiat Pandaatje. 
Nee.
Ik heb een container. 

Ik ben gezegend met een prachtig gezin van vier kids. En als je dan gaat tellen... Papa, mama en de vier kids... Dan ga je het niet redden met een gewone auto, hè? 
Dus ik ben gezegend met het moeten gaan leren inparkeren met een grote auto in een drukke stad. Echt fantastisch.

Het autorijden zelf vind ik niet zo'n probleem. Het was me tijdens de lessen al vrij snel duidelijk dat het hele autorijd gebeuren een complete sociale gebeurtenis is. Je moet rekening houden met andere automobilisten. Inschatten hoe iemand voor, naast, achter je gaat rijden en niet te vergeten, overal je snelheid op de situatie aanpassen. Om maar niet te spreken van je auto leren kennen wanneer je net ermee begint te rijden!

Ik denk dat je wel een aardige lijn door kunt trekken dat ik het stukje omgeving waarnemen wat lastiger vond dan de gemiddelde neurotypische persoon. Want sociale situaties en autisme... Tsja. Het kost me wat meer tijd om de nuances erin te leren, maar ook dat lukt uiteindelijk allemaal wel.

Nee, waar ik het meest over in zit, is het parkeren.
Geen geintje.
Ik heb het ruimtelijk inzicht van een banaan. 

Ik ben als de dood dat ik tegen iemand anders zijn auto aan kom, want tijdens een van mijn examens ben ik juist op dat punt gezakt, terwijl ik toen in een eenvoudig Volkswagen Polootje zat. Nee, niet een dikke Opel Zafira zoals ik nu heb. Maar enfin, er is me verteld dat het met oefening allemaal goed gaat komen, dus daar houd ik me maar aan vast.

Wat een mega verandering is het om een auto in je leven te hebben! Ik heb altijd gerekend in reistijden met het OV. Hoelang met de bus, de trein, de tram.
En nu is het; ik stap in mijn auto en zet mijn navigatie aan. Of niet eens als ik de route ken. En mijn auto is zo groot; het maakt niet uit hoeveel man ik extra erin meesleep. 

En het klopt nog niet helemaal in mijn hoofd dat we echt een auto hebben nu. Voor veel mensen is dit niet meer dan normaal, maar ik heb zoveel later pas mijn rijbewijs gehaald, dat mijn leven dat niet gewend is. 
Toen ik hem kocht, kon hij niet direct bij ons voor de deur staan ivm een parkeervergunning. Dus in de tussentijd heeft hij bij mijn schoonouders gebivakkeerd, wat superfijn is. Maar dan is het nog een beetje een ver van je bed show.
Nu hij (of zij eigenlijk; we hebben haar omgedoopt tot Truus), voor de deur staat voel ik me er heel dubbel onder. Het ene moment super happy dat ik haar eindelijk heb. Het andere moment benauwd dat ik die verantwoordelijkheid heb. 

Maar als zoveel andere mensen het kunnen, dan moet ik het ook kunnen.
En toch iedere keer dat ik die auto nu instap, vind ik het heel erg spannend. Zit ik er eenmaal in en zijn we gaan rijden, dan vind ik het echt wel leuk.