maandag 15 maart 2021

Zwangerschapsverlof in coronatijd


Yes! Het was eindelijk zo ver! Ik mocht voor het eerst (en hopelijk laatst) zwangerschapsverlof mee gaan maken! Met de andere kids heb ik dat niet bepaald gehad, want thuisblijfmoeder en andere omstandigheden, maar nu zou ik het toch eindelijk mee gaan maken. Lekker me-tijd voor mezelf, laatste dingetjes kunnen doen voor de baby komt. Heerlijk. Lekker even rust alleen.

Not.

De zwangerschap beleven tijdens corona was natuurlijk al heel anders. Geen broers of zus die mee mochten tijdens controles of echo's. Overal mondkapjes gebruiken. Het was zelfs al spannend of mijn partner mee mocht. Wij hadden destijds net geluk dat hij mee mocht met de eerste echo. De week ervoor waren toen net de maatregelen daarvoor versoepeld. Maar het hele corona gebeuren brengt toch veel zorgen met zich mee. Ergens was ik bang dat ik moest gaan bevallen met zo'n benauwend mondkapje op. Dus het sprak voor zich dat ik letterlijk de maatregelen opvolgde. Ik waste echt mijn handen stuk, zoals Rutte dat zei.

Helaas begonnen we al voor mijn verlof met een ellendige periode. Mijn man en ik kregen toch allebei corona. Ik was toen 27 weken zwanger en ik kreeg het zwaar te pakken. Hij had het opgelopen op zijn werk en meegenomen mee naar huis. Ik heb bijna drie weken alleen maar platgelegen op de bank, hondsberoerd en de week erna nog aan het kwakkelen met klachten. Naar het schijnt lopen zwangeren het toch vaak zwaarder op, omdat het immuunsysteem aardig al wat te verduren heeft tijdens de zwangerschap. Echt top. 
En ondertussen staat de rest van je leven stil. Geen controles bij de verloskundige, helemaal niks. En ondertussen maak je je toch zorgen of de corona geen invloed heeft op de kleine. Dus toen de gynaecoloog vlak voor de bevalling vroeg of we bloed en dergelijke wilden afstaan voor onderzoek naar corona tijdens de zwangerschap, hebben we volmondig ja gezegd. Alles om de wetenschap daarin maar te helpen.

Na vier weken stond ik eindelijk weer op de werkvloer, maar helaas voor maar drie uurtjes per dag, want meer trok ik gewoon echt niet. Eenmaal thuis verdween ik meteen mijn bed in om te slapen tot aan het avondeten. Zo heb ik de laatste weken voor mijn verlof gespendeerd. Even werken, slapen en naar de bekkenfysio én de gewone fysio voor revalidatie na corona. Eten koken voor mijn gezin heb ik echt wekenlang niet meer gekund. We hadden "geluk" dat mijn partner het minder zwaar kreeg dan ik, maar ook hij heeft nu maanden na dato nog steeds last van de restklachten. 

En toen ging mijn verlof in. Ik was doodop van de aanslag die corona op mij gedaan had. Nesteldrang heb ik gewoon niet aan toe kúnnen geven, omdat ik wist dat ik dan de volgende dag hartstikke beroerd zou zijn. Per dag heb ik steeds een klein klusje gedaan en verder vooral veel gerust, mijn oefeningen gedaan en de tijd volgemaakt tot ik zou gaan bevallen. Lekker ontspannen op de bank met een boek heb ik dan weer niet kunnen doen. Lezen deed voor een lange tijd nog teveel zeer aan mijn ogen. Ook dat deed corona met me. En degenen die mij kennen, weten dat ik echt een boekenverslinder ben. 

Maar was dit in alle rust alleen? Ha, nee, hoor... Hallo lockdown nummer twee. We waren bijna een soort militaire basis hier geworden. Ieder kind op zijn eigen plek. G. op zijn slaapkamer, K. in de keuken en L. in de woonkamer, allemaal online les. Dus ondertussen moesten wij nog als een soort sergeanten in de gaten houden dat iedereen gewoon goed werkte. Lunchtijd was ook verspreid voor iedereen, want niemand had pauze tegelijk. Gezellig. 

Oké, ik keek ernaar uit dat de lockdown zou eindigen en dat ik toch een beetje welverdiende me-time kon krijgen. De lockdown met de scholen eindigde na mijn bevalling. Het kwam mooi uit dat ik in de kerstvakantie beviel, dus we hebben met ons gezin goed aan het nieuwe ritme met een baby kunnen wennen. Het jammere was wel dat we door de maatregelen echt heel weinig kraamvisite hebben kunnen ontvangen. Het voordeel was wel dat we daardoor in de kraamweek wel lekker rustig aan hebben kunnen doen, in plaats van "we moeten nu badje gaan doen voordat de visite komt." Visite was immers pas mogelijk nadat de kraamzorg weg was. 

En nu de kids grotendeels weer normaal naar school zijn, zou je zeggen dat ik dan eindelijk een beetje me-tijd kon krijgen. Maar helaas. We hebben dagen gehad dat een kind thuis was, omdat de juf ziek was, al dan niet met corona. De oudste is nog lang thuis geweest, want middelbare school. Die gaat nu halve dagen naar school, wat ook niet heel chill is. In mijn hele verlof heb ik dus geen dag gehad dat ik helemaal alleen thuis was, al dan niet met baby. En ja, daarin vond ik mezelf best wel even zielig. De verwachtingen die ik had van mijn verlof zijn gewoon allemaal in rook opgegaan. 

De hele coronatijd is sowieso voor ons autisten al vrij lastig geweest. Aan de ene kant vinden we dat minder sociaal moeten doen wel echt heerlijk. We zijn echt wel huismussen, maar aan de andere kant zijn we ook de regelmaat en duidelijkheid van het leven zoals het was volledig kwijt. Het is iedere keer maar weer afwachten met zo'n persconferentie wat er nu weer gaat veranderen. En autisten en veranderingen gaan zo ontzettend goed samen. 
Niet. 
Maar hey, we hebben ons er wel keer op keer doorheen getrokken. Ieder kind heeft ook zo zijn strubbelingen gehad om aan dat thuisonderwijs te wennen. L. zat in het begin vrij snel te huilen als iets anders liep dan ze dacht. Ze raapte zichzelf wel snel bij elkaar, maar makkelijk vond ze het niet.

Ik mag over een week weer aan het werk. En daar waar ik in een normale situatie waarschijnlijk gedacht zou hebben van 'hè, jammer, maar so be it', heb ik nu zoiets van 'eindelijk'. Ik mis het menselijk contact. Mijn werk is heel sociaal en dat hele dagen thuis zitten is echt niet mijn stijl. Ik kan heel slecht stilzitten en maak me veel liever nuttig. Ik ben dol op ons kleine meisje en ik ga haar ook echt wel missen, maar het lijkt erop dat ik mijn me-time straks op mijn werk ga krijgen. Ik heb ons kleine meisje kunnen showen op mijn werk en toen merkte ik al dat mijn handen begonnen te jeuken en moest ik me inhouden om niet daadwerkelijk werk te gaan doen. Ook al had ik de kleine meid in de draagdoek bij me en was dat niet zo superhandig om te doen. Ik vind mijn werk echt superleuk, heb je het gemerkt?

Inmiddels ben ik gelukkig grotendeels hersteld van corona. Het feit dat ik bevallen ben, zal daar een hoop aan meegeholpen hebben. Gelukkig heb ik daar nu door het vele thuis zijn wel alle rust voor kunnen en moeten nemen. Ik merk er met vlagen nog wat van, afhankelijk wat ik per dag gedaan heb. Wat ik wel gewoon bizar blijf vinden dat corona zo'n aanslag op je lichaam kan doen. En ach, vermoeidheid hebben we nu sowieso wel met al die gebroken nachten, haha. 

Dus ja, mijn zwangerschapsverlof is compleet anders geweest dan ik me had voorgesteld. We hebben wel heel veel quality time gehad met het gezin wat ook wel heel erg fijn was. We zien er ook echt de positieve kanten wel van in, maar toch, dat kopje thee met een boek op de bank in stilte, had ook wel heel fijn geweest.

maandag 20 januari 2020

Afscheid van een maatje

"Pain and loss. They define us as much as happiness and love. Everything has it's time and everything ends." - Sarah Jane, Doctor Who.
Dit blijft toch een van mijn meest favoriete quotes uit een van mijn favoriete series. Het geeft precies weer wat het is om mens te zijn en hoe we dat ervaren. En dat maakt ook dat we menselijk zijn als er iets naars gebeurd.

Afgelopen zaterdagavond hebben wij onze lieve kater Quirky laten inslapen. Het lieve beestje was maar 6 jaar oud geworden. Zijn lichaam gaf het op door hartfalen, een genetisch defect. Vrijdagavond zat hij nog gezellig bij mij op mijn bureau met zijn oogjes naar mij te knijpen. "Vrouwtje, ik geef om jou." Ik wist nog niet dat je zo ziek zou worden binnen één dag, lieve vent. Je at al wel wat slechter afgelopen week, maar we dachten dat je weer eens kieskeurig was vanwege het voer. Ik had speciaal ander voer voor je gehaald waar je beter op reageerde. Wat lekkers extra waar je blij van werd. 

In de nacht van vrijdag op zaterdag begon je zoveel over te geven, we dachten dat je niet helemaal lekker was. Maar toen ik in de middag aan het einde van mijn werk een appje van je baasje kreeg, wist ik dat het mis was. Het gaat niet goed met Quirky. Je baasje is snel in de telefoon gaan hangen met de spoeddienst en al gauw zat hij met jou bij de dierenarts. Ik kreeg een foto onderweg naar huis doorgestuurd van jou in de zuurstofkamer. Je had het zo benauwd. Je keek niet blij, maar je zat nog parmantig in het hokje. De dierenarts zou foto's gaan maken terwijl je baasje naar huis kon zodat we konden eten en oppas konden geregeld. Na het eten zaten we samen terug in de auto bij mijn schoonvader om naar je toe te gaan.

De dierenarts riep ons erbij in een ander kamertje en ik wist dat het mis was. Je zou niet meer beter worden. Ik brak, huilde. Toen ik je weer zag in het hokje, lag je er zo slecht bij. Je ademde heel zwaar. En ik wist, dit was zo zwaar voor jou. Je genoot van de aandacht die we je nog konden geven. Je vond het zo fijn om geaaid te worden door ons. Je baasje nam je mee naar de speciale ruimte waar je rust kon gaan vinden. Je ging meteen op je favoriete plekje liggen, bij baasje op schoot. En je legde je erbij neer. We bleven je aaien tot het moment dat je gestopt bent met ademen. Huilen. 

Ik heb gemerkt in mijn leven dat ik me niet makkelijk hecht aan mensen. Ik mis mensen niet snel zoals ik al eerder in een blog vermeld heb. Maar de band die ik had met dit lieve beestje was zo sterk. Het feit dat het zo plotseling kwam, voelt alsof je in één keer een pleister eraf rukt. En dat doet verdraaid veel zeer. Quirky wist precies wanneer iemand ziek was of overprikkeld was. Hij kwam dan altijd bij je liggen. Hij was zachtaardig en vriendelijk en zo zo mooi en zacht. Echt een knuffelbeestje. Ik had hem al vanaf dat hij superklein was en aan was komen wandelen op een boerderij waar mijn zusje hem van mee nam. Hij was van hetzelfde jaar als mijn L. 

Ze hebben net gebeld van het crematorium en deze week wordt hij gecremeerd en verstrooid. We krijgen nog een pootafdrukje en plukje haar als aandenken aan hem. Ik ga nog een foto af laten drukken en in een lijstje plaatsen waar we allemaal wat bij schrijven wat we zo fijn vonden aan hem. Voor de kinderen is dit ook een klap. Van G had ik wel verwacht dat hij zou gaan huilen, maar zelfs K, degene die het meeste moeite heeft met emoties, zat te huilen. Voor iedereen was hij hier een stabiele, lieve factor. Zelfs terwijl ik dit zit te schrijven, zit ik weer met de tranen in mijn ogen. Ik verwacht nog steeds dat je op de rand van mijn bureaustoel springt om achter me te gaan zitten ronken. Wat kon jij hard spinnen. 

Ik heb de afgelopen dagen foto's zitten doorbladeren en wat ik vooral tegenkwam, was een gelukkige en geliefde kat. Hij heeft het goed gehad bij ons en daar houd ik mij maar aan vast. Zijn bijna-broertje Tybalt zal hem ook gaan missen, die twee konden niet altijd met elkaar maar eigenlijk ook niet zonder elkaar. 
Dankbaar dat hij in ons leven is geweest, maar zo verdrietig dat het zo kort is geweest. 

maandag 9 december 2019

Oh ja

Het is al even geleden eer dat ik iets heb toegevoegd aan dit blog. En over het algemeen komt dat vaak omdat ik het gewoon vergeet, of dat het leven gewoon zijn gangetje gaat, of dat ik er gewoon even geen tijd voor gemaakt heb. En zo soms loop ik even tegen een moment aan dat het ineens toch weer duidelijk wordt dat wij met ons gezin niet "standaard" zijn. En dat is niet erg, maar ik vergeet het wel eens.

Ik vergeet het wel eens dat ons gezin heel gestroomlijnd loopt. Dat het voor ons normaal is dat wij een planbord hebben. Dat het normaal is dat onze ritmes altijd hetzelfde zijn. Dat onze huiskamer niet al te vol staat en zo prikkelarm mogelijk is zonder dat het saai wordt.

Maar vandaag was even zo'n momentje dat ik denk. "Oh ja."

De jongste twee zijn eindelijk begonnen met zwemles. Na jaren een te smalle beurs hebben gehad, te ver weg wonen van een zwembad, in de bijstand te zijn geweest et cetera, was het er nooit van gekomen. Beiden waren ze in ieder geval heel erg gemotiveerd om te gaan starten. Dat pluspuntje hadden we maar mooi alvast in de pocket.

En nu was het dan eindelijk zover. K (10) en L (6) zijn drie weken geleden begonnen met zwemles. 
L vindt alles nog erg eng, zoals je hoofd onder water doen, maar zoals het haar eigen karakter betaamd; ze luistert wel goed naar de juf. Zij heeft gewoon even wat tijd nodig, maar dat komt vast wel goed. 
K is een iets ander verhaal. Hij heeft vaak meer tijd nodig om zijn plekje te vinden in een nieuwe groep, een nieuwe setting, een nieuwe omgeving. De regels te leren kennen en zijn draai te vinden. En hij wordt snel knorrig als hij iets niet kent, of als iets net even anders gaat dan hij verwacht had. Ofwel, de eerste zwemles was nogal een dingetje. Hij heeft de halve zwemles zitten mokken in de hoek van het zwembad, omdat hij verwacht had al snel te kunnen zwemmen.
Mis, drijven moet je toch echt eerst leren. Maar K is er zo eentje die twintig stappen vooruit denkt en wilt kunnen. 
Om een voorbeeldje te geven. Vandaag met de zwemles deed de juf voor hoe je je hoofd eventjes onder water kon houden. K vindt dit natuurlijk onzin, en laat meteen zien dat hij van de ene naar de andere kant van het ondiepe bad al prima onderwater kan "zwemmen". Hoezo vijf seconden? Ik kan er wel 20! 
K is er zo eentje die je even af moet tasten. En als je de klik hebt, dan kun je heel ver met hem gaan. Zijn visie en gedachtegang achter zijn acties zijn eigenlijk nooit zonder reden. Hij weet al snel mechanieken van het een of ander uit te pluizen nog voor je er zelf over nagedacht hebt.

Echter, door zijn eerste indruk met de eerste zwemles, kwam toch weer even zijn label bovendrijven. En dan denk je weer "Oh ja!".
De coördinator kwam even praten en uitte zijn zorgen van de juf dat ze niet zeker weten of dat ze hem wel op de goede plek hebben. Dat ze niet gespecialiseerd zijn in het omgaan met "speciale kinderen".

Speciaal? Hm. 
Dat ís hij wel, maar niet zo "erg" als dat menig mens denkt.
Je hebt geen complete opleiding nodig voor dit ventje. 
Een label kan een zegen zijn, alswel dus een belemmering.
Want ik geloof dat hij dit echt wel kan, op de reguliere manier.
Dat hij het niet nodig heeft om één op één begeleiding te hebben met ons erbij.
Want hij is slim en eigenwijs genoeg om het wel te kunnen.
Dan maar een paar lessen meer, dat maakt me niet uit.

De meester geeft hem nog een kans, in overleg.
Laat maar zien wat hij kan.

Tsja.
K's hart is te bereiken, ook al is het pad smal. Hoe beter je hem kent, des te breder het pad.
En als hij weet wat hij aan je heeft, dan kom je heel ver.
Maar je moet hem alleen even leren kennen.
En ik hoop, hoop gewoon even, dat er voorbij het label gekeken kan worden.
Want ook hij zal moeten leren in het gewone dagelijkse leven te moeten gaan meedraaien.
En ik hoop gewoon dat het voor beide kanten een leermoment kan zijn. Zowel leerling als leraar. 

"Oh ja."


maandag 8 oktober 2018

Rouw

Je weet pas wat het is, wanneer je het zelf van dichtbij meemaakt.

Er zijn al meerdere mensen uit mijn familie of vriendenkring me ontglipt. Dit was niet mijn eerste uitvaart die ik meemaakte, maar het was wel de eerste die het hardst bij mij binnenkwam. Mijn lieve opa is in juni overleden na een dappere strijd met de waardeloze ziekte leverkanker. Begin dit jaar was er voor ons nog niets aan de hand. In februari heeft hij nog heerlijk genoten van een stuk taart bij de verjaardag van mijn oudste zoon. Om dan vervolgens de maand erna het verwoestende nieuws te krijgen dat hij nog maar weken te leven heeft. Een tumor op zijn lever die groter was dan zijn hele lever zelf. Daar waar we altijd gedacht hadden dat hij mijn oma zou overleven, bleek hij toch degene te zijn die als eerste zou gaan. Ik was en ben er kapot van en sinds het nieuws ben ik iedere maandag bij opa en oma op visite geweest. Opa en oma waar ik al jaren kwam, die al decennia in hetzelfde huis wonen, waar ik zoveel herinneringen heb. Opa die altijd achter zijn computer zat wanneer ik langskwam en weer eens verzuchtte als mijn oma weer eens iets mafs zei. Mijn lieve opa is 78 geworden. Hij heeft meegemaakt wat hij wilde, de fanclubdag van Liverpool. Voetbalfan pur sang. Hier keek hij naar uit en toen dit gedaan was, heeft hij losgelaten. Twee dagen later is hij overleden. 

Nu ben ik niet heel goed met emoties, en heb dit nog vrij lang voor me uitgeschoven om er wat mee te doen, maar ik heb niet eerder zoveel heftige verdrietige emoties ervaren als bij zijn overlijden. Emoties zo rauw en onvoorstelbaar. Nu snap ik pas wat voor verdriet mensen ervaren als er iemand overlijdt die zo dierbaar voor hen was. Ik heb mensen zien breken onder dit verlies, machteloosheid ervaren. En dat is zo bizar. Ik wist niet dat ik het in me had om me zo verdrietig te voelen. 4 maanden later en nog als ik aan opa denk of er schiet een herinnering voorbij, kan ik in huilen uitbarsten. Ik heb er niet veel voor nodig. 

Ja, het was voor hem goed zo dat zijn lijdensweg over was, maar verdikkie, wat mis ik hem. Ik mis het om naar zijn verhalen over vroeger en zijn vakanties te luisteren. Alle gekke dingen die hij met oma gedaan heeft. Hij was onze wandelende encyclopedie en bibliotheek. Hij was het die onze familie terug bij elkaar bracht en wat ben ik hem daar dankbaar voor. 

Ik ben verrast door de impact die het heeft gehad op ons leven. Op mijn leven. Om iemand zo weg te zien glijden en om dan uiteindelijk afscheid moeten nemen. Ik was er nog niet klaar voor. Zo ontzettend niet klaar voor. Het leven gaat gewoon door. Mijn oma moest ook door. En wat is zij sterk gebleken. Ik heb zo'n bewondering voor haar. 

Ik glimlach als ik hem zie op een foto. Een verdrietige glimlach, maar ook een blije glimlach. Wetende wat ik allemaal met hem heb mogen doen. En die herinneringen, die zijn zo dierbaar, zo kostbaar. Ik zal hem niet vergeten, ook al is hij niet meer bij ons, hij leeft toch voort in onze herinneringen. 

Lieve opa, dank je voor alles wat je ons hebt gegeven.
You'll never walk alone. 

zondag 13 mei 2018

Tegen jezelf aan lopen

Het is even geleden dat ik een post heb gewijd aan deze blog. Iets met het leven en vergeten en het is druk. Een lieve vriendin herinnerde mij aan mijn blog, vertelde me hoeveel ze eruit gehaald heeft voor zichzelf, dat ik me bedacht dat het toch weer eens hoog tijd was om iets te schrijven.

We zijn inmiddels een jaar verder met ons gezin. Ruim een jaar getrouwd inmiddels en het reilen en zeilen binnen het gezin is in goede banen gelopen. Uiteraard hebben wij onze ups en downs gehad, maar dat zal ieder gezin wel hebben.

Wel wil ik een moment van een paar weken terug eruit lichten waarbij ik er toch weer tegenaan liep dat niet alles mij lukt zoals ik dat zou willen. Ik ben boos op mezelf geweest. En ook al weet ik dat dat geen zin heeft, dat ik weet dat er een reden is dat ik zo gereageerd heb, toch was ik het.
Ik zit inmiddels in de laatste fase van mijn opleiding tot opticien. Ik doe inmiddels alles wel in de winkel. Ik verkoop een bril, ik vertel over de glazen, ik doe de meting en ik maak de bril. Voor school betekent dit dat je dit moet kunnen laten zien in bepaalde proeves. Zo heb je de proeve Werkplaats, proeve Verkopen en proeve Refractie(het meten van de klant). Een paar weken terug stond ik ingepland voor de proeve Verkopen. We hadden vantevoren het rooster gekregen wie wanneer aan de beurt zou zijn met welke docenten en waar. Ik stond ingedeeld in het winkellokaal met docent P. en K. Op school hebben we les gehad in het winkeltje, dus ik dacht dat het winkellokaal niet zoveel verschil zou zijn en hey, ik kan toch prima verkopen?

Eenmaal aangekomen bij mijn proeve, kom ik dus in een onbekende omgeving met voor mij onbekende mensen. Docent K. bleek ook ineens vervangen te zijn door docent N. Ik heb de verkoop gedaan, maar mijn hoofd was zo ontzettend blanco dat ik heel veel dingen vergeten ben te vertellen. Ik ben compleet vastgeslagen, terwijl ik weet dat ik beter kan. Deze onbekende factoren waren voor mij teveel om mee te kunnen dealen en dat had ik verkeerd ingeschat. Immers, de rest kan het ook. Als een van de weinigen uit de klas ben ik gezakt voor de proeve, ook al hadden de docenten wel door dat ik veel wist, maar ze konden geen 'bingo' aftikken. Ik ben boos geworden en gaan huilen. Die arme docent wist niet wat haar overkwam. En daarin kon ik mezelf niet beheersen. Gelukkig kwam ik op de gang een van mijn favoriete docenten tegen die me wat moed ingesproken heeft en gaf me de tip met mijn herkansing te vragen om het winkeltje met twee docenten die ik ken. Dus dat gaat nog ingepland worden.

Maar wat ben je dan ineens machteloos. Terwijl je weet dat je gewoon zelf op je werk zo ontzettend veel opties in je hoofd hebt wat mogelijk is voor een klant en zoveel dingen waar je rekening mee houdt. En dat je dat allemaal kwijt bent in zo'n onverwachts moment. Daar liep ik echt even tegen mijzelf aan. En dat was niet leuk. Ik heb het er nog lang moeilijk mee gehad dat dat gebeurd is. Volgende poging beter, heh?

maandag 1 mei 2017

Kwetsbaar

Ik zie en hoor alles om me heen. Het mooie van de natuur, een hongerige lijster op het station op zoek naar het eten. Het gekwetter wat daarbij gepaard gaat. Ik zie daarin het kwetsbare wat vaak zo onzichtbaar verborgen zit.

Zo zie ik mijzelf ook. Ik kom veelal over als een sterke vrouw, maar als je me beter kent, weet je dat ik heel kwetsbaar ben. Van die momenten dat ik breek en moeite heb mijzelf bij elkaar te rapen. Op het werk gaat het tegenwoordig veel beter, ik raak weinig meer overprikkeld en weet alles om me heen steeds beter te handelen. Ja, toegegeven, niet alles gaat nog perfect, maar ik ben ook maar een mens. 

Maar juist dan, als het op het werk wel goed gaat, kan het thuis ineens omslaan. Want thuis hoef ik mezelf niet altijd voor te doen als de sterke. Ik heb inmiddels een hele lieve man die mij daarin kent en mij daar de ruimte voor geeft. Zo had ik gisteravond even een breekmomentje. Overprikkeld pur sang en hij gaf mij de ruimte om me even dat halfuurtje terug te kunnen laten trekken, oordoppen in en even niets. Onze kat voelt mijn overprikkeld aan zijn erg goed aan, en kwam me al snel vergezellen met zijn gezelschap. En dan eventjes die rust doet me dan heel erg goed. Dat ik merk dat ik niet doorsnee heb, sneller moe ben dan een gemiddeld mens door alle prikkels om mij heen. Ik vind werken echt heel fijn om te doen, het laat me op een andere manier nuttig voelen dan de afgelopen jaren van thuis zijn. Maar het blijft nog niet altijd makkelijk. Het is blijven anticiperen op mijn medemens. Hoe reageren ze? Wat vinden ze leuk? Wat vinden ze grappig? Waar zijn de grenzen? Inmiddels ben ik daar best goed in geworden om het aan te voelen, maar het blijft moeite kosten. Sociaal doen gaat me niet altijd vanzelf goed af, Zeker met sommige klanten vind ik het dan moeilijk om erop in te spelen dat ze zich welkom kunnen voelen in de winkel. Afkijken en leren van mijn collega's is een uitstekende leidraad voor mezelf geweest.

Na alle hectiek na de bruiloft is de rust wedergekeerd, hebben we een ritme met zijn allen weten te vinden en genieten we van het getrouwde leven. Mijn partner werkt parttime en verzorgt de kids, waar hij het fantastisch mee doet ook al ziet hij dat lang niet altijd zelf zo, terwijl ik fulltime werk en deze verdeling werkt prima voor ons. Niet traditioneel, maar wel functioneel. 
De kids zijn ook dol op hem en met zijn allen weten we onze draai te vinden binnen deze hectische wereld waar we ons zoveel moeten aanpassen. En thuis hoeft dat niet. Daar mogen ze hun meltdown krijgen, daar mogen ze in alle veiligheid leren om om te gaan met hun emoties en impulsen. Thuis mogen ze kwetsbaar zijn.
En ik ook.

maandag 9 januari 2017

Tijd? Tijd? Tijd...? Tijd!

Waar blijft de tijd? Ik dacht, ik schrijf binnenkort weer eens wat, maar de laatste blog is alweer in september geweest! Wat is het druk geweest! Het werkende leven, naast ouderschap, en school! Hele dagen vol gevuld en de weken vliegen om. 

De scholen zijn weer begonnen, dus we gaan weer terug in het gewone ritme, wat ook wel erg lekker is. Iedereen weet waar ze aan toe zijn en wat ze moeten doen. De vaste structuur is weer terug in het leven. 

Hoe is het hier? Nou ja, druk! December is zoals altijd een hele hectische maand met Sinterklaas, Kerst en Oud en Nieuw. De kids worden hier erg onrustig van en ik ook. Overal zie je lichtjes, is er veel muziek en ballen en bomen en nog meer ballen! Bij ons in de winkel was er ook prikkels te over. Een koddig treintje in de etalage met drummende kerstmannetjes erbij. Erg leuk! Maar zo druk! En ballen, heel veel ballen! Ik kon hierbij echt wel merken dat december niet mijn maand is om heel goed te kunnen functioneren. Het was soms ook wel erg druk bij ons in de zaak en je wilt iedereen zo goed mogelijk te woord staan en helpen en er de tijd voor kunnen nemen. En dat brengt wel eens chaos met zich mee en dat is moeilijk. Ik zal eerlijk toegeven dat ik geregeld overprikkeld op het werk heb gezeten en er zo goed en kwaad als het kon mee gedeald heb. Ik kan de meltdown nog enigszins uitstellen, maar dan gebeurt het onderweg naar huis of thuis en dat is ook niet ideaal kan ik je zeggen... Het moeilijkste vind ik af en toe, ook al is er door diversen op mijn werk er wel begrip voor hoe ik werk, echt begrijpen doen ze het niet. En daar kan ik ook niks aan doen natuurlijk, en zij ook niet. Ik heb hele fijne collega's om mee te werken waar ik met plezier mee samenwerk. Er is echt een goed team bij ons op de werkvloer en dat brengt de sfeer zeer ten goede. Kijk mij nou sociaal zijn!

En dan kom ik thuis, en vliegt er een klein meisje mij om de hals. "Mama, je bent weer thuis!" En dan smelt ik. Ik heb moeite met het in contact staan met mijn emoties, ik kan soms te praktisch handelen. Maar mijn kinderen kunnen van alles in mij losmaken. 

Maar het bevalt wel. Het is pittig zo weinig vrije tijd voor mezelf te hebben, maar ik vind het werk en alles wat ik erbij doe en leer wel ontzettend leuk. Laatst was de stagebegeleidster bij ons op het werk en die zei me dat het lang geleden was dat ze iemand zo enthousiast over dit vak heeft horen praten en dat terwijl ik er nog maar drie maanden werkte! 
En oh, het geld dat je zelf verdient. Dat het op je bankrekening komt en denkt 'daar heb ik voor gewerkt in plaats van mijn hand te moeten ophouden!" Dat voelt goed! 

En ondertussen is er ook nog een bruiloft om te regelen... Het is nog iets meer dan drie maanden weg, maar de stress erom begint bij mij wel in te kicken. Ik ben nog geen bridezilla, maar een regelteef... Mijn lief wordt al geregeld gek van me als ik hem loop te badgeren dat hij ook wat dingen moet gaan regelen en navragen. Ik heb er zo'n onwijs veel zin in, maar er moet nog zoveel gedaan worden! Tafelbezetting, fotograaf, tijdsplanning, ringen! De ringen! Aah, waar vind ik de tijd? 
Adem in, adem uit.

En oh ja, volgende maand ga ik ook nog met school een paar dagen weg naar Italië! Dus daar moet ik straks ook nog wat op voorbereiden. 

Zoveel spannends bij elkaar waarbij de autist in mij roept: "Dat is ENG!" terwijl mijn ADDkant zoiets heeft van: "Yes!" Hoezo, gemixte gevoelens?

Zoals een vriendin van mij zou zeggen:
Komt gooooeeed!