maandag 9 december 2019

Oh ja

Het is al even geleden eer dat ik iets heb toegevoegd aan dit blog. En over het algemeen komt dat vaak omdat ik het gewoon vergeet, of dat het leven gewoon zijn gangetje gaat, of dat ik er gewoon even geen tijd voor gemaakt heb. En zo soms loop ik even tegen een moment aan dat het ineens toch weer duidelijk wordt dat wij met ons gezin niet "standaard" zijn. En dat is niet erg, maar ik vergeet het wel eens.

Ik vergeet het wel eens dat ons gezin heel gestroomlijnd loopt. Dat het voor ons normaal is dat wij een planbord hebben. Dat het normaal is dat onze ritmes altijd hetzelfde zijn. Dat onze huiskamer niet al te vol staat en zo prikkelarm mogelijk is zonder dat het saai wordt.

Maar vandaag was even zo'n momentje dat ik denk. "Oh ja."

De jongste twee zijn eindelijk begonnen met zwemles. Na jaren een te smalle beurs hebben gehad, te ver weg wonen van een zwembad, in de bijstand te zijn geweest et cetera, was het er nooit van gekomen. Beiden waren ze in ieder geval heel erg gemotiveerd om te gaan starten. Dat pluspuntje hadden we maar mooi alvast in de pocket.

En nu was het dan eindelijk zover. K (10) en L (6) zijn drie weken geleden begonnen met zwemles. 
L vindt alles nog erg eng, zoals je hoofd onder water doen, maar zoals het haar eigen karakter betaamd; ze luistert wel goed naar de juf. Zij heeft gewoon even wat tijd nodig, maar dat komt vast wel goed. 
K is een iets ander verhaal. Hij heeft vaak meer tijd nodig om zijn plekje te vinden in een nieuwe groep, een nieuwe setting, een nieuwe omgeving. De regels te leren kennen en zijn draai te vinden. En hij wordt snel knorrig als hij iets niet kent, of als iets net even anders gaat dan hij verwacht had. Ofwel, de eerste zwemles was nogal een dingetje. Hij heeft de halve zwemles zitten mokken in de hoek van het zwembad, omdat hij verwacht had al snel te kunnen zwemmen.
Mis, drijven moet je toch echt eerst leren. Maar K is er zo eentje die twintig stappen vooruit denkt en wilt kunnen. 
Om een voorbeeldje te geven. Vandaag met de zwemles deed de juf voor hoe je je hoofd eventjes onder water kon houden. K vindt dit natuurlijk onzin, en laat meteen zien dat hij van de ene naar de andere kant van het ondiepe bad al prima onderwater kan "zwemmen". Hoezo vijf seconden? Ik kan er wel 20! 
K is er zo eentje die je even af moet tasten. En als je de klik hebt, dan kun je heel ver met hem gaan. Zijn visie en gedachtegang achter zijn acties zijn eigenlijk nooit zonder reden. Hij weet al snel mechanieken van het een of ander uit te pluizen nog voor je er zelf over nagedacht hebt.

Echter, door zijn eerste indruk met de eerste zwemles, kwam toch weer even zijn label bovendrijven. En dan denk je weer "Oh ja!".
De coördinator kwam even praten en uitte zijn zorgen van de juf dat ze niet zeker weten of dat ze hem wel op de goede plek hebben. Dat ze niet gespecialiseerd zijn in het omgaan met "speciale kinderen".

Speciaal? Hm. 
Dat ís hij wel, maar niet zo "erg" als dat menig mens denkt.
Je hebt geen complete opleiding nodig voor dit ventje. 
Een label kan een zegen zijn, alswel dus een belemmering.
Want ik geloof dat hij dit echt wel kan, op de reguliere manier.
Dat hij het niet nodig heeft om één op één begeleiding te hebben met ons erbij.
Want hij is slim en eigenwijs genoeg om het wel te kunnen.
Dan maar een paar lessen meer, dat maakt me niet uit.

De meester geeft hem nog een kans, in overleg.
Laat maar zien wat hij kan.

Tsja.
K's hart is te bereiken, ook al is het pad smal. Hoe beter je hem kent, des te breder het pad.
En als hij weet wat hij aan je heeft, dan kom je heel ver.
Maar je moet hem alleen even leren kennen.
En ik hoop, hoop gewoon even, dat er voorbij het label gekeken kan worden.
Want ook hij zal moeten leren in het gewone dagelijkse leven te moeten gaan meedraaien.
En ik hoop gewoon dat het voor beide kanten een leermoment kan zijn. Zowel leerling als leraar. 

"Oh ja."


maandag 8 oktober 2018

Rouw

Je weet pas wat het is, wanneer je het zelf van dichtbij meemaakt.

Er zijn al meerdere mensen uit mijn familie of vriendenkring me ontglipt. Dit was niet mijn eerste uitvaart die ik meemaakte, maar het was wel de eerste die het hardst bij mij binnenkwam. Mijn lieve opa is in juni overleden na een dappere strijd met de waardeloze ziekte leverkanker. Begin dit jaar was er voor ons nog niets aan de hand. In februari heeft hij nog heerlijk genoten van een stuk taart bij de verjaardag van mijn oudste zoon. Om dan vervolgens de maand erna het verwoestende nieuws te krijgen dat hij nog maar weken te leven heeft. Een tumor op zijn lever die groter was dan zijn hele lever zelf. Daar waar we altijd gedacht hadden dat hij mijn oma zou overleven, bleek hij toch degene te zijn die als eerste zou gaan. Ik was en ben er kapot van en sinds het nieuws ben ik iedere maandag bij opa en oma op visite geweest. Opa en oma waar ik al jaren kwam, die al decennia in hetzelfde huis wonen, waar ik zoveel herinneringen heb. Opa die altijd achter zijn computer zat wanneer ik langskwam en weer eens verzuchtte als mijn oma weer eens iets mafs zei. Mijn lieve opa is 78 geworden. Hij heeft meegemaakt wat hij wilde, de fanclubdag van Liverpool. Voetbalfan pur sang. Hier keek hij naar uit en toen dit gedaan was, heeft hij losgelaten. Twee dagen later is hij overleden. 

Nu ben ik niet heel goed met emoties, en heb dit nog vrij lang voor me uitgeschoven om er wat mee te doen, maar ik heb niet eerder zoveel heftige verdrietige emoties ervaren als bij zijn overlijden. Emoties zo rauw en onvoorstelbaar. Nu snap ik pas wat voor verdriet mensen ervaren als er iemand overlijdt die zo dierbaar voor hen was. Ik heb mensen zien breken onder dit verlies, machteloosheid ervaren. En dat is zo bizar. Ik wist niet dat ik het in me had om me zo verdrietig te voelen. 4 maanden later en nog als ik aan opa denk of er schiet een herinnering voorbij, kan ik in huilen uitbarsten. Ik heb er niet veel voor nodig. 

Ja, het was voor hem goed zo dat zijn lijdensweg over was, maar verdikkie, wat mis ik hem. Ik mis het om naar zijn verhalen over vroeger en zijn vakanties te luisteren. Alle gekke dingen die hij met oma gedaan heeft. Hij was onze wandelende encyclopedie en bibliotheek. Hij was het die onze familie terug bij elkaar bracht en wat ben ik hem daar dankbaar voor. 

Ik ben verrast door de impact die het heeft gehad op ons leven. Op mijn leven. Om iemand zo weg te zien glijden en om dan uiteindelijk afscheid moeten nemen. Ik was er nog niet klaar voor. Zo ontzettend niet klaar voor. Het leven gaat gewoon door. Mijn oma moest ook door. En wat is zij sterk gebleken. Ik heb zo'n bewondering voor haar. 

Ik glimlach als ik hem zie op een foto. Een verdrietige glimlach, maar ook een blije glimlach. Wetende wat ik allemaal met hem heb mogen doen. En die herinneringen, die zijn zo dierbaar, zo kostbaar. Ik zal hem niet vergeten, ook al is hij niet meer bij ons, hij leeft toch voort in onze herinneringen. 

Lieve opa, dank je voor alles wat je ons hebt gegeven.
You'll never walk alone. 

zondag 13 mei 2018

Tegen jezelf aan lopen

Het is even geleden dat ik een post heb gewijd aan deze blog. Iets met het leven en vergeten en het is druk. Een lieve vriendin herinnerde mij aan mijn blog, vertelde me hoeveel ze eruit gehaald heeft voor zichzelf, dat ik me bedacht dat het toch weer eens hoog tijd was om iets te schrijven.

We zijn inmiddels een jaar verder met ons gezin. Ruim een jaar getrouwd inmiddels en het reilen en zeilen binnen het gezin is in goede banen gelopen. Uiteraard hebben wij onze ups en downs gehad, maar dat zal ieder gezin wel hebben.

Wel wil ik een moment van een paar weken terug eruit lichten waarbij ik er toch weer tegenaan liep dat niet alles mij lukt zoals ik dat zou willen. Ik ben boos op mezelf geweest. En ook al weet ik dat dat geen zin heeft, dat ik weet dat er een reden is dat ik zo gereageerd heb, toch was ik het.
Ik zit inmiddels in de laatste fase van mijn opleiding tot opticien. Ik doe inmiddels alles wel in de winkel. Ik verkoop een bril, ik vertel over de glazen, ik doe de meting en ik maak de bril. Voor school betekent dit dat je dit moet kunnen laten zien in bepaalde proeves. Zo heb je de proeve Werkplaats, proeve Verkopen en proeve Refractie(het meten van de klant). Een paar weken terug stond ik ingepland voor de proeve Verkopen. We hadden vantevoren het rooster gekregen wie wanneer aan de beurt zou zijn met welke docenten en waar. Ik stond ingedeeld in het winkellokaal met docent P. en K. Op school hebben we les gehad in het winkeltje, dus ik dacht dat het winkellokaal niet zoveel verschil zou zijn en hey, ik kan toch prima verkopen?

Eenmaal aangekomen bij mijn proeve, kom ik dus in een onbekende omgeving met voor mij onbekende mensen. Docent K. bleek ook ineens vervangen te zijn door docent N. Ik heb de verkoop gedaan, maar mijn hoofd was zo ontzettend blanco dat ik heel veel dingen vergeten ben te vertellen. Ik ben compleet vastgeslagen, terwijl ik weet dat ik beter kan. Deze onbekende factoren waren voor mij teveel om mee te kunnen dealen en dat had ik verkeerd ingeschat. Immers, de rest kan het ook. Als een van de weinigen uit de klas ben ik gezakt voor de proeve, ook al hadden de docenten wel door dat ik veel wist, maar ze konden geen 'bingo' aftikken. Ik ben boos geworden en gaan huilen. Die arme docent wist niet wat haar overkwam. En daarin kon ik mezelf niet beheersen. Gelukkig kwam ik op de gang een van mijn favoriete docenten tegen die me wat moed ingesproken heeft en gaf me de tip met mijn herkansing te vragen om het winkeltje met twee docenten die ik ken. Dus dat gaat nog ingepland worden.

Maar wat ben je dan ineens machteloos. Terwijl je weet dat je gewoon zelf op je werk zo ontzettend veel opties in je hoofd hebt wat mogelijk is voor een klant en zoveel dingen waar je rekening mee houdt. En dat je dat allemaal kwijt bent in zo'n onverwachts moment. Daar liep ik echt even tegen mijzelf aan. En dat was niet leuk. Ik heb het er nog lang moeilijk mee gehad dat dat gebeurd is. Volgende poging beter, heh?

maandag 1 mei 2017

Kwetsbaar

Ik zie en hoor alles om me heen. Het mooie van de natuur, een hongerige lijster op het station op zoek naar het eten. Het gekwetter wat daarbij gepaard gaat. Ik zie daarin het kwetsbare wat vaak zo onzichtbaar verborgen zit.

Zo zie ik mijzelf ook. Ik kom veelal over als een sterke vrouw, maar als je me beter kent, weet je dat ik heel kwetsbaar ben. Van die momenten dat ik breek en moeite heb mijzelf bij elkaar te rapen. Op het werk gaat het tegenwoordig veel beter, ik raak weinig meer overprikkeld en weet alles om me heen steeds beter te handelen. Ja, toegegeven, niet alles gaat nog perfect, maar ik ben ook maar een mens. 

Maar juist dan, als het op het werk wel goed gaat, kan het thuis ineens omslaan. Want thuis hoef ik mezelf niet altijd voor te doen als de sterke. Ik heb inmiddels een hele lieve man die mij daarin kent en mij daar de ruimte voor geeft. Zo had ik gisteravond even een breekmomentje. Overprikkeld pur sang en hij gaf mij de ruimte om me even dat halfuurtje terug te kunnen laten trekken, oordoppen in en even niets. Onze kat voelt mijn overprikkeld aan zijn erg goed aan, en kwam me al snel vergezellen met zijn gezelschap. En dan eventjes die rust doet me dan heel erg goed. Dat ik merk dat ik niet doorsnee heb, sneller moe ben dan een gemiddeld mens door alle prikkels om mij heen. Ik vind werken echt heel fijn om te doen, het laat me op een andere manier nuttig voelen dan de afgelopen jaren van thuis zijn. Maar het blijft nog niet altijd makkelijk. Het is blijven anticiperen op mijn medemens. Hoe reageren ze? Wat vinden ze leuk? Wat vinden ze grappig? Waar zijn de grenzen? Inmiddels ben ik daar best goed in geworden om het aan te voelen, maar het blijft moeite kosten. Sociaal doen gaat me niet altijd vanzelf goed af, Zeker met sommige klanten vind ik het dan moeilijk om erop in te spelen dat ze zich welkom kunnen voelen in de winkel. Afkijken en leren van mijn collega's is een uitstekende leidraad voor mezelf geweest.

Na alle hectiek na de bruiloft is de rust wedergekeerd, hebben we een ritme met zijn allen weten te vinden en genieten we van het getrouwde leven. Mijn partner werkt parttime en verzorgt de kids, waar hij het fantastisch mee doet ook al ziet hij dat lang niet altijd zelf zo, terwijl ik fulltime werk en deze verdeling werkt prima voor ons. Niet traditioneel, maar wel functioneel. 
De kids zijn ook dol op hem en met zijn allen weten we onze draai te vinden binnen deze hectische wereld waar we ons zoveel moeten aanpassen. En thuis hoeft dat niet. Daar mogen ze hun meltdown krijgen, daar mogen ze in alle veiligheid leren om om te gaan met hun emoties en impulsen. Thuis mogen ze kwetsbaar zijn.
En ik ook.

maandag 9 januari 2017

Tijd? Tijd? Tijd...? Tijd!

Waar blijft de tijd? Ik dacht, ik schrijf binnenkort weer eens wat, maar de laatste blog is alweer in september geweest! Wat is het druk geweest! Het werkende leven, naast ouderschap, en school! Hele dagen vol gevuld en de weken vliegen om. 

De scholen zijn weer begonnen, dus we gaan weer terug in het gewone ritme, wat ook wel erg lekker is. Iedereen weet waar ze aan toe zijn en wat ze moeten doen. De vaste structuur is weer terug in het leven. 

Hoe is het hier? Nou ja, druk! December is zoals altijd een hele hectische maand met Sinterklaas, Kerst en Oud en Nieuw. De kids worden hier erg onrustig van en ik ook. Overal zie je lichtjes, is er veel muziek en ballen en bomen en nog meer ballen! Bij ons in de winkel was er ook prikkels te over. Een koddig treintje in de etalage met drummende kerstmannetjes erbij. Erg leuk! Maar zo druk! En ballen, heel veel ballen! Ik kon hierbij echt wel merken dat december niet mijn maand is om heel goed te kunnen functioneren. Het was soms ook wel erg druk bij ons in de zaak en je wilt iedereen zo goed mogelijk te woord staan en helpen en er de tijd voor kunnen nemen. En dat brengt wel eens chaos met zich mee en dat is moeilijk. Ik zal eerlijk toegeven dat ik geregeld overprikkeld op het werk heb gezeten en er zo goed en kwaad als het kon mee gedeald heb. Ik kan de meltdown nog enigszins uitstellen, maar dan gebeurt het onderweg naar huis of thuis en dat is ook niet ideaal kan ik je zeggen... Het moeilijkste vind ik af en toe, ook al is er door diversen op mijn werk er wel begrip voor hoe ik werk, echt begrijpen doen ze het niet. En daar kan ik ook niks aan doen natuurlijk, en zij ook niet. Ik heb hele fijne collega's om mee te werken waar ik met plezier mee samenwerk. Er is echt een goed team bij ons op de werkvloer en dat brengt de sfeer zeer ten goede. Kijk mij nou sociaal zijn!

En dan kom ik thuis, en vliegt er een klein meisje mij om de hals. "Mama, je bent weer thuis!" En dan smelt ik. Ik heb moeite met het in contact staan met mijn emoties, ik kan soms te praktisch handelen. Maar mijn kinderen kunnen van alles in mij losmaken. 

Maar het bevalt wel. Het is pittig zo weinig vrije tijd voor mezelf te hebben, maar ik vind het werk en alles wat ik erbij doe en leer wel ontzettend leuk. Laatst was de stagebegeleidster bij ons op het werk en die zei me dat het lang geleden was dat ze iemand zo enthousiast over dit vak heeft horen praten en dat terwijl ik er nog maar drie maanden werkte! 
En oh, het geld dat je zelf verdient. Dat het op je bankrekening komt en denkt 'daar heb ik voor gewerkt in plaats van mijn hand te moeten ophouden!" Dat voelt goed! 

En ondertussen is er ook nog een bruiloft om te regelen... Het is nog iets meer dan drie maanden weg, maar de stress erom begint bij mij wel in te kicken. Ik ben nog geen bridezilla, maar een regelteef... Mijn lief wordt al geregeld gek van me als ik hem loop te badgeren dat hij ook wat dingen moet gaan regelen en navragen. Ik heb er zo'n onwijs veel zin in, maar er moet nog zoveel gedaan worden! Tafelbezetting, fotograaf, tijdsplanning, ringen! De ringen! Aah, waar vind ik de tijd? 
Adem in, adem uit.

En oh ja, volgende maand ga ik ook nog met school een paar dagen weg naar Italië! Dus daar moet ik straks ook nog wat op voorbereiden. 

Zoveel spannends bij elkaar waarbij de autist in mij roept: "Dat is ENG!" terwijl mijn ADDkant zoiets heeft van: "Yes!" Hoezo, gemixte gevoelens?

Zoals een vriendin van mij zou zeggen:
Komt gooooeeed! 

dinsdag 27 september 2016

Gezin, werk, school... Gotta combine them all?


De wekkers naar 5:45 en 6:05. Een kwartier alles opschuiven. Extra drinkbeker voor mijn eigen werk bij de broodtrommels van de kinderen. Vriendelijk zijn, vooral vriendelijk zijn. Altijd vriendelijk aan de telefoon, in de winkel, naar de collega's. Ik kan dat. Natuurlijk kan ik dat, want zo ben ik. Eerlijk en vriendelijk van hart.

Voor degenen die het gemist hadden, ben ik recentelijk begonnen met een studie tot Opticien Manager. En dat is één dag les, de rest werken. En een prachtig mooie kans werd me vorige week aangeboden om 5 dagen te komen werken bij een leuk bedrijf! Maandags had ik hen gebeld en gemaild, dinsdags zat ik al op sollicitatiegesprek en donderdag kon ik al beginnen! Leuk! Leuk? Ja, en nee. Ik vind het onwijs tof dat ik dit kan en mag doen. Na jaren thuis te zijn geweest bij de kinderen, kan ik wat voor mezelf gaan doen en hoe! Maar blimey, verandering!
Van fulltime huismoeder naar fulltime werkende moeder. 1 dag school, 5 dagen werken. Mijn weekend bestaat uit anderhalve dag. En wauw, wat is dat pittig. Ik heb nog meer respect gekregen voor andere werkende moeders. Natuurlijk moet ik nog wennen aan het feit dat werken is en alles wat daarbij komt kijken, maar wat komt er een geregel om de hoek kijken aangaande mijn kinderen. Mijn lieve meisje is gisteren gestart op het kinderdagverblijf en doet het ontzettend goed daar. Ik hoop binnenkort een oplossing te hebben voor mijn jongens voor BSO, maar tot die tijd staat er een hele lieve moeder van school voor ons klaar en wat ben ik daar dankbaar voor dat er dat soort mensen bestaan. En ik heb uiteraard nog mijn lieve verloofde die me ondersteunt daar waar het kan. 

Half 8 naar de bus, misschien nog eerder als het lukt. Meisje naar de opvang brengen met de bus, jongens naar school brengen met de bus en hup gauw in de tram, door naar mijn werk of school. Proberen te lezen om mijn gedachten even op een ander spoor te brengen. Ik begin al aardig het een en ander te kunnen en door te hebben op mijn werk, maar langzamerhand begint het wel in te kicken wat een veranderingen we doorstaan hebben. En als er gewoon iets is waar we het niet zo heel goed bij doen, dan is het verandering. En daar waar ik dacht dat ik mijn Asperger wel "onder controle" had, dan had ik te makkelijk gedacht. Thuis zijn is immers veel minder sociaal en actief dan wanneer je aan het werk bent en constant met mensen bezig ben. En ik ben nogal veel met mensen bezig! Ik kijk alles af van mijn collega's, zie hoe ze reageren op situaties en klanten en dat is ontzettend leerzaam voor mij en merk ik dat niet alles me vanzelfsprekend afgaat. Ik kan me best goed staande houden tussen mijn collega's, maar ik merk ook de "gebreken" die mijn manier van werken met zich meebrengen en dat is soms lastig. Dingen die ik te letterlijk oppak of niet duidelijk waren en dat er dan even iets mis ging. Het voordeel is dan wel, als ik eenmaal iets weet, dan onthoud ik dat bijna altijd wel. Ik leer gewoon heel snel. Het is zo ontzettend zwaar dat soms mijn hoofd gewoon pijn doet van alle indrukken en dan probeer ik voor mijzelf even een minder sociaal klusje in te bouwen om even mijzelf bij elkaar te trekken en weer goed te kunnen functioneren. 
Heb ik er spijt van dat ik dit begonnen ben? Nee. Is het zwaar? Ja, absoluut. Uitgeput 's avonds op de bank ploffen na een hoop gereis en werk en ondertussen nog je gezin draaiende houden. De jongens zijn wel heel begripvol en lief aangaande de situatie en vinden het wel tof dat ik nu ook werk tegenwoordig. Het is desalniettemin toch moeilijk om mijn kinderen minder te zien, maar ik weet waar ik het voor doe. Om uiteindelijk een diploma in handen kunnen hebben en ook mijn eigen inbreng qua financiën in het gezin te hebben in plaats van vanuit de bijstand mijn aankomende huwelijk in te rollen, want dan kom je echt niet makkelijk meer uit de financiële sores. Yay voor geen bijstand meer nodig hebben! En de waardering die je hebt binnen je werk is wel heel erg fijn. Een bril die ik heb kunnen repareren, een klant die ik aan de telefoon kon helpen. Het zijn de kleine dingen nog momenteel, maar zo leuk om te doen. Mijn werkgevers weten nog niet dat ik autisme heb, maar dat is iets wat ik binnenkort toch wil aankaarten. En dat is dan niet om het als "excuus" te gaan gebruiken, want daar heb ik een gruwelijke hekel aan. Maar het kan het een en ander verklaren over hoe ik bijvoorbeeld reageer op bepaalde situaties, hoe ze mij dingen kunnen leren en dat ze er me niet raar om aan hoeven te kijken. Hopelijk. Ik blijf positief dat er begrip voor kan zijn. En ik vind het doodeng om dat te vertellen, maar ik vind wel dat ze er recht op hebben dat te weten over hun werknemer. 

Ik heb deze blog ook niet geschreven om er meer "eer" om te krijgen, maar om ook het besef te doen landen hoe zwaar het kan zijn voor volwassenen met autisme om te kunnen functioneren binnen de werkende wereld. Soms zou ik ook wel liever geen autisme hebben en lekker makkelijk om kunnen gaan met veranderingen et cetera, maar dit is wat er bij mij hoort en hoe ik functioneer. En dat heeft zijn perks en quirks. Ik heb door de jaren heen al geleerd om meer assertiever te zijn en daar pluk ik nu al de vruchten van. Zo heb ik vorige week een docente van mij aangesproken. Ze gaf ons in de klas de instructie om een opdracht uit het werkboek te maken en daarbij legde ze nog het een en ander uit. Terwijl ik die opdracht geconcentreerd aan het maken was, stelde ze mij een vraag over de stof. Schakelen lukt me dan echt niet op dat moment en ik sta dan met een bek vol tanden terwijl ik het antwoord echt wel wist. Ik heb haar dit uitgelegd dat ik dit niet fijn vond en daar had ze alle begrip voor en vond ze goed dat ik dat gezegd had. 

En nu kruipt deze vermoeide moeder haar bed in, want de wekker gaat weer vroeg!

vrijdag 26 augustus 2016

Ritme

Yay! De scholen zijn weer begonnen! Ik zal eerlijk toegeven, ik ben geen groot fan van de zomervakantie. Het grootste voordeel van de zomervakantie vind ik het kunnen uitslapen en meer tijd met de kinderen kunnen hebben. Het nadeel is, meer tijd met de kinderen hebben in een vrij ritmeloze omgeving. En als er iets is wat we liever in huis hebben, dan is het ritme en structuur. 

De vakantie zijn we nog best goed doorgekomen, voor mijn gevoel duurde het niet zo lang als ik voorheen ervoer. Het scheelt dat wij tegenwoordig in de grote stad wonen en daardoor veel meer uit de voeten kunnen en leuke dingen kunnen doen, maar desalniettemin, het is niet het gewone ritme. Ik persoonlijk baat ook veel beter bij het schoolritme, dan het vakantieritme, Ja, het is vroeg dat de wekker gaat, maar het is wel structuur. Ik ben constant uit mijn doen als ik geen structuur heb in de dag. Ik heb geprobeerd die zoveel mogelijk nog aan te brengen in de vakantie, maar het is wel lastig. De downside is dat ik zonder structuur acuut chaos creëer in mijn hoofd. Ik ga belangrijke en onbelangrijke dingen vergeten, ik ben sneller geïrriteerd door kleine dingetjes en ik voel me algeheel uit mijn doen. Ik ben constant aan het puzzelen met hoe ik de huishoudelijke taken in het vat moet gieten zonder mal. Tijdens schooldagen hebben we de mal van de schooldag. Ik sta op om 6:00/6:20, afhankelijk of ik nog even douchen moet. Om 6:30 trommel ik de heren uit bed en ga ik madam aankleden. 6:45 sta ik bij het aanrecht de lunch te smeren en het ontbijt te verzorgen zodat ik om 7:00 aan tafel zit met de kinderen te ontbijten. 7:30 moet iedereen van tafel zijn. Vooral K. is niet zo'n snelle eter, dus ik heb extra tijd tijdens het ontbijt voor hem ingepland. Daarna is het tanden poetsen, haren doen, schoenen aan en om 7:45 naar de tram lopen. 8:10 zijn we bij school zodat ze nog 10 minuten hebben om de eventuele opgelopen obstakels onderweg uit hun systeem te krijgen. Een voorbeeld kan zijn dat G. sneller was dan K. bij de stoplichten om op de knop te drukken en dan is K. teleurgesteld dat hij het niet kon doen. Resultaat: K. die op het schoolplein op de grond gaat zitten. In die tien minuten raakt hij dan vaak wel weer afgeleid door andere spelende kinderen en dan kan ik hem zonder al te veel morren om 8:20 naar de klas brengen. G. zit tegenwoordig op de begane vloer bij de bovenbouw, dus voor hem is het knuffel geven en hij gaat de klas in. K. breng ik dan naar boven, knuffel en kus en hij gaat ook de klas in en om 8:25 loop ik weer richting de tram. Daarna verschilt het per dag wat ik dan nog doe, boodschappen doen, meteen naar huis, maar het eerste ritme is gezet en dan kan ik mijn eigen ding ook gaan doen. Vanaf volgende week vrijdag gaat madam de dinsdagochtend en vrijdagmiddag ook naar de peuterspeelzaal, die achter de school van de jongens zit anders halen we het tijdsgewijs niet. Nog meer structuur in ons dagritme. 

Ik merk heel sterk nu de scholen weer zijn begonnen dat het gewone ritme er weer is. Ik begin weer helderder na te denken en ik kan me vasthouden aan de structuur die toegepast is in ons huis. De kinderen moesten en moeten nog wennen aan het gewone ritme, maar ik merk aan ze dat ook zij er beter bij functioneren. Alleen L. heeft nog moeite met het vroege opstaan en die slaapt dan ook nog heel wat af. Toegegeven, de hitte 's nachts van deze week helpt ook voor geen meter. 

Voor de kinderen was het wennen. Een andere klas, andere juffen, nieuwe of andere regels. G. begint met schoolzwemmen vanaf vandaag en was daar best wel heel erg zenuwachtig over. Normaliter vindt hij zwemmen doodeng en zet het op een gillen bij het water. Ik hoop van harte dat het met de hulp van school wel goed gaat komen. Persoonlijk ben ik erg blij dat de jongens op het speciale basisonderwijs zitten, want er is zoveel meer begrip voor hen in hoe ze werken en reageren. En dat ook vanuit ouders om je heen. Niet het gevoel te hebben raar aangekeken te worden, omdat je kind anders reageert dan verwacht wordt.
Er zijn zelfs leerkrachten die weten dat ik Asperger heb, die daar rekening mee houden. Voorstellen om even rustig in de klas te praten in plaats van te overleggen op de drukke hal. En dat is echt heel erg fijn om te merken dat er respect voor is. Want je weet niet hoe het is om autisme te hebben, als je het niet hebt. Het valt zo moeilijk uit te leggen hoe er gefunctioneerd wordt door mensen met autisme, maar het maakt ons niet meteen compleet anders of eng of raar. Rust, reinheid en regelmaat zijn al keynotes. Dat gold vroeger al als wijsheid, en daar blijf ik bij dat dat vandaag de dag nog steeds goed is.